Nieuw 2

Ja, toch maar ook een vervolg op nieuw geschreven. Eigenlijk gebeurt er toch heel veel sinds dinsdag en nu op zaterdagochtend wil ik het allemaal wel weer even benoemen.

In de loop van de vorige week merkte ik toch wel dat wat haren gingen uitvallen en heb ik een kapper die haarwerken maakt gebeld. Het was al direct een heel prettig telefoongesprek; de attentheid van reageren, met gevoel de telefoon beantwoorden; zo bijzonder om dat te ervaren.
Afspraak gemaakt voor vrijdagochtend en heel erg blij dat Annelies met mij mee kon. De kapper zit in een prachtig pand in een klein straatje ; en ze hebben een aparte ruimte waar zij haarwerken en pruiken hebben staan. Mooie ruimte beetje barok ingericht; grote inbouw vitrine kasten, luiken voor de ramen - echt sfeer.
Toch doet dat wel iets merk ik of je nou heel anoniem in een kille ruimte wordt ontvangen of in een mooi ingerichte ruimte met aandacht. En echte aandacht was er.
Eerst gekeken wat voor soorten haarwerken je kunt kopen (hij spreekt niet over pruiken - pruiken zijn standaard groothandel dingetjes en haarwerken zijn speciaal voor wat bij de persoon past)
Met veel aandacht gekeken naar mijn huidige haar, stijl, kleurstelling. Ik schijn weer een apart geval te zijn (wist ik al natuurlijk); bij de meeste mensen vallen eerst de bruine eigen haren uit maar bij mij vallen nu eerst de grijze haren uit.

Dat is wel raar hoor, best met bosjes zitten ze nu los, als ik mijn hoofd aanraak dan vallen ze er zo uit. Ook 's morgens op je kussen liggen de haren gewoon los. Ik had mij van tevoren hierover natuurlijk wel een voorstelling gemaakt en echt gedacht dat ik hier wel gemakkelijker mee om zou kunnen gaan maar het feit dat je nu haar op je hoofdkussen vind en als je met je handen door je haar gaat er gewoon haar loskomt is toch wel een rare ervaring.

Zo blijkt maar weer dat ik steeds ook zelf weer voor verrassingen kom te staan, ik kan mij niet overal op voorbereiden en je hebt gezelf gewoon niet meer echt onder controle en in de hand; blijft een rare ervaring.

Zo raak ik dus mijn grijze haren kwijt en wordt ik weer bruin; en jonger.
We zijn dus bezig geweest met het bekijken van de basis kleur voor het haarwerk. Mijn eigenlijke kleur, daar zitten al wat grijze haren in en dit stuurt hij op mijn foto's van mijn huidige hoofd naar een speciale kapster in Dronten die daar de kleuren tussen gaat knopen zoals mijn hoofd er vrijdag uitzag; dus wat grijzer van achter en bij de slapen en wat blondere plukjes aan de bovenkant.
Dit haarwerk komt dan terug naar de kapper en dan kijken we of ik het genoeg vind lijken en kan dan eventueel nog weer aangepast worden. Ook kan ik dan als ik fit genoeg ben naar Dronten gaan om ter plekke het haarwerk aan te laten passen.
Heel speciaal gemaakt en dan kan ik het haarwerk gaan gebruiken als ik het zelf nodig vind; dan moet natuurlijk wel mijn haar er af, maar dat moment moet ik gewoon zelf beslissen; het belangrijkste vind ik denk ik dat ik dan weet dat ik met haar naar buiten kan als ik dat zou willen.
Een petje, mutsje, sjaal kan natuurlijk ook maar het is toch ook fijn een even niet aangekeken te worden, want tenslotte gaat dat toch gebeuren als je met een sjaal of petje naar buiten gaat; dat doet iedereen van nature.
Maar ik ben nog niet kaal hoor; wel weer een stukje minder vol is het geworden vanmorgen maar geen kale plukken en nog een gekleurd hoofd.

Maar wat ik vooral zo mooi en fijn vind is dat ik gewoon kan genieten van de aandacht van mensen, dat je geen nummer bent, dat ik het echt een bijzonder beleving vond, ontzettend fijn dat Annelies mee was, zo kan ik dat blijven delen.
Nog een klein briljantje in deze periode.

Nieuw

Ik schreef in mijn vorig blogje over herkenning van de ervaringen van de eerste kuur. Voor een deel klopt dit nu, op zaterdag inmiddels, inderdaad ook wel.
De lichamelijke ongemakken zijn herkenbaar en daar ben ik nu beter op voorbereid en ik heb het gevoel dat ik daar nu beter mee kan omgaan en dit ook beter kan accepteren. Wel weer een iets andere weg zoeken met wat wel of niet eten en drinken maar de herkenning is toch ook wel heel groot.

Maar er zijn toch ook wel weer veel nieuwe dingen bijgekomen. Het sporten bij Go-fit; een begeleidingsproject vanuit het ziekenhuis bijvoorbeeld. Ik kan gaan sporten op maandag en woensdag ochtend; een uurtje conditie maar met de nadruk op behoud van kracht. Dus fietsen, steps, of loopband met fitness apparaten en core training. Dit is een groepje met vrouwen met borstkanker, allemaal in een ander stukje van het traject van behandeling. Sommigen al klaar met chemo maar wachten nu op operatie, sommigen halverwege chemo. Ik ben de enige die al vooraf de operatie heeft gehad en daarna chemo.
Ook het gaan sporten in zo'n groep is best wel iets lastigs vind ik. Soms heb ik gewoon helemaal geen zin om verhalen en ervaringen van anderen te horen, ik zit al al de hele dag met mijn eigen lichaam opgescheept en de verhalen van anderen kan ik daar dan helemaal niet bij hebben en ik probeer mij daar dan voor af te sluiten. Maar ik merk ook dat als ik even aan het sporten ben geweest, ik het toch ook wel prettig vind om even te praten over onze ervaringen; waar we om moeten lachen omdat die soms zo gek en herkenbaar zijn. En ik denk dat vooral het grote voordeel is dat je min of meer een stok achter de deur hebt om er toch heen te gaan en in beweging te blijven.

Mijn vader heeft de laatste twee jaar het motto Bewegen, bewegen, bewegen als leefregel voor zichzelf ingesteld en ik heb dat ook maar overgenomen en.....het werkt!

Ook nieuw deze week is de bijeenkomst waar ik naartoe ben gegaan op de Eik, hier op Eikenburg. Zij doen zoveel voor mensen met kanker, allerlei verschillende informatie bijeenkomsten maar ook ontspannende workshops of cursussen. Ik ken iemand die daar met een groepje op donderdag ochtend aan het vilten is en dat vind ik toch al leuk om te doen dus daar heb ik mij ook voor opgegeven.
Ook toch wel weer een stap en daar heen te gaan, weer bij een groep horen waar je "eigenlijk" niet bij wilt horen; dat heb ik nog wel heel sterk.
Maar het bezig zijn met iets wat ik leuk vind heeft toch ook wel heel erg veel gebracht op deze ochtend.  Dit was op de donderdag; en ik merkte daarna wel dat dit een dag is waarop ik echt wat gas moet terugnemen eigenlijk. Het was super fijn dat Marianne even gezellig kwam bijkletsen tussen de middag maar daarna; net zoals tijdens de eerste kuur, toch wel een dip gehad en heb gewoon "lekker" de extra medicijnen genomen. Mijzelf dus iets extra's toestaan kost wel moeite terwijl het natuurlijk onzin is, ik krijg die extra medicijnen niet voor niets mee en moet ze ook gewoon gebruiken als ik dat nodig heb. Maar Ellen wil gewoon soms sterker zijn dan ze eigenlijk is (hahaha)

Tweede chemo

De tweede chemo, dinsdag 27 januari 2015

Vanaf vrijdag weet ik dat de tweede chemo op dinsdag door kan gaan. Een fijn bericht maar tegelijkertijd toch weer ook terug naar de behandeling. In de derde week lukte het om beetje bij beetje gewone dingen weer even op te pakken. Op de fiets een boodschap doen, weer helder in mijn hoofd om na te denken, naar Gouda naar mijn ouders en met Bart daar gezellige dag gehad, ruimte om zelf met de auto naar mijn schoonmoeder te gaan en even met haar bij te kletsen.
Even beetje afstand nemen van alles en dan is het toch wel weer lastig om na de vrijdag te weten dat de dinsdag met de volgende kuur er weer aankomt. Ik merk dat mijn gedachten dan lastiger vrij te maken zijn.

Maar volgende chemo is natuurlijk goed nieuws, tenslotte wil ik zo snel mogelijk door kunnen.
De gang van zaken was eigenlijk hetzelfde als tijdens de eerste kuur. 's morgens voorbereidende medicijnen innemen en om 09.00 uur melden. Dit keer wel een bed toegewezen gekregen in plaats van een stoel, maakt mij eigenlijk niet zo veel uit. Beginnen met de coldcap, lijkt al weer een beetje routine. Daarna doorspoelen en de twee vloeistoffen en dan weer opwarmen. Tijd doorgekomen met wat lezen, dagboek schrijven, ipad en heel apart en raar even bijkletsen met Sophie. Zo raar dat haar traject met dat van mij samenloopt en zo lastig omdat zij het zwaarder heeft dan ik op dit moment en ik zo weinig kan betekenen dan even luisteren. Sophie je bent een kanjer!

Na de kuur naar huis. Wat ik voel en ervaar is nu wel anders omdat ik nu een beeld heb van wat mij te wachten staat. Mijn lichaam reageert hetzelfde maar omdat ik nu een beetje voorbereid ben op wat ik kan verwachten is de beleving toch anders. Eten, medicijnen, blijven eten en drinken om nare gevoelens tegen te gaan, beetje afwezig en onwerkelijk toch wel weer allemaal.

Kleine briljantjes

Voordat ik mijn verhaal ga schrijven over de tweede chemo kuur wil ik "kleine briljantjes" met jullie delen.
Kleine briljantjes zijn voor mij momenten die ik koester als cadeautjes. Doordat mijn dagelijks ritme, de dingen die ik doe nu zo anders zijn dan dat ik gewend ben kom ik heel speciale momenten tegen die ik fijn vind om te "bewaren".
Gebeurtenissen waar ik nu tijd voor heb om bij stil te staan.

* buren die ontdekken via mijn blog dat ik het leuk vind om creatief bezig te zijn en een tijdschrift komen brengen
* Een dag bij mijn ouders met Bart om bij te kletsen, elkaar weer even te zien, computers in te stellen, genieten van een speciaal voor ons gehaald biefstukje.
* bos rozen van pap en mam

en ook
* speciale mensen in het ziekenhuis; een ouder echtpaar die met rollator en scootmobiel hun weg proberen te vinden; denken iets zeker te weten maar toch weer onzeker om zich heen kijken en die je dan op weg kunt helpen
* korte blik van verstandhouding met mensen in een wachtkamer.
* speciaal gesprekje met andere buur die net als ik veel blijkt te zien en dingen op eenzelfde manier ervaart
* Sophie even bij mij in het ziekenhuis tijdens de chemo, omdat zij er ook moet zijn; elkaar even zien
* skypen met Thijs die het aan mij overlaat of ik wil dat hij naar Eindhoven komt.
* kaartjes uit soms onverwachte hoeken of van heel trouwe kaartschrijvers

* Ludo die met Bart afspraken maakt over het verhuizen, tapijt kopen en leggen; ze regelen het en ik kan het daardoor laten gaan en zelf bepalen wanneer ik fit genoeg ben om ook mee te gaan

Er zijn nog zoveel meer momenten die ik hier niet allemaal noem maar die zo mooi zijn en mij rust geven in deze aparte film; want dat blijft het nog steeds.

Goed nieuws

Goed nieuws, ja eigenlijk toch wel.
Vrijdag controle gehad van de bloedwaarden. Bijna alle waarden waren goed en de verwachting is dat de witte bloedlichaampjes dinsdag ook weer voldoende hersteld zijn dat de tweede chemokuur "gewoon" kan doorgaan.
Voelt een beetje dubbel dat ik daar blij om ben, maar tenslotte gaat het er nu om om "zo snel als mogelijk" alle chemokuren te laten plaatsvinden dus dan is dit ook gewoon goed nieuws.

Om dit te "vieren" vrijdagmiddag een fijne wandeling gemaakt in de landerijen achter Liempde; ondanks het sombere, koude weer hebben we er toch erg van genoten. Even er uit zijn hebben we toch wel hard nodig na deze drukke en emotionele weken.

We hadden eigenlijk het plan om dit weekend lekker weg te gaan maar dat lukt niet omdat Ludo ingepland staat voor het organiseren van een wedstrijd op de ijsbaan en er geen gegadigden zijn om deze taak van hem over te nemen. Ik ga dus maar gezellig naar Gouda en Bart komt er ook naartoe en gaat dan weer mee naar Eindhoven. Dan hebben we ook tijd om zondag met Geert naar open dagen te gaan; wordt het ook een fijn weekend.
Voor de collega's van 't Joris : succes met de Open Dag op zaterdag!

Dinsdagochtend 27 januari dus de tweede chemokuur; ben benieuwd hoe ik deze ga ervaren. Nu weet ik iets meer wat ik kan verwachten en zal het dus toch wel weer een andere ervaring zijn.

Leesboek

Met een helder hoofd komt gelijk de zin om te fröbelen weer terug. Vorig week had ik wel zin om iets te gaan doen maar geen inspiratie, geen ideeën en eigenlijk vond ik niets leuk genoeg om aan te beginnen.
Maar met een helder hoofd heb ik weer plannen genoeg.

In de kamer en de serre heb ik op verschillende plaatsen alle kaarten gezet die ik heb gekregen. Lieve steuntjes voor mij, heerlijk om om mij heen te hebben en af en toe weer even door te lezen. Steuntjes die ik graag wil bewaren en daarom wilde ik iets verzinnen als blijvende herinnering.

Ik heb setjes gemaakt per 4 stuks in elkaar gevouwen kaarten, deze samengebonden met een touwtjes. Voor de buitenkant een kartonnen verpakking een jasje van vilt gegeven en daarna de setjes kaarten vastgebonden aan de omslag. En het eerste boek van kaarten is leesklaar.

Stormachtig

Stormachtig; het woord waaraan ik vanmorgen denk als ik de eerste week van de chemo moet omschrijven.

Ook het weer is buiten de hele week al stormachtig, dus dat zal daar dan ook wel mee te maken hebben.

Zoals ik al een beetje de eerste dagen na de aanvang van de chemo (6 januari) heb beschreven, heb ik het gevoel gehad dat direct nadat de vloeistoffen zijn gaan lopen ook mijn lichaam is gaan reageren. Direct een merkbare verandering in maag en darmen, hoofd, denken, gevoel, beleving van de buitenwereld. 

Ook nu weer werd voor mij duidelijk dat er "ergens" een verband is tussen wat er met betrekking tot de meetbare werkelijkheid van  je lichaam waar te nemen is en wat er daarnaast door de stoffen in je lichaam geestelijk allemaal plaatsvindt.

De chemische stoffen Adriamycine en Cyclosfosfamine die ik tijdens de eerste vier keer van de chemo krijg toegediend heb ik maar niet geprobeerd te analyseren. Als ik het zo opschrijf denk ik wat een rare gedachte, haha, maar het is wel in mij opgekomen om over deze stoffen toch te gaan lezen wat ze allemaal doen; ja ja om natuurlijk zoveel mogelijk de controle te houden.

Daarnaast heb ik medicijnen gekregen gedurende de eerste 5 dagen om de bijwerkingen te beperken.

Hoe ik de eerste chemo zou gaan ervaren, daar had ik alleen een theoretisch beeld van uit verhalen van de begeleidende artsen, een beeld van verhalen van mensen in je omgeving. Ik had mij er natuurlijk wel op voorbereid dat het toch mijn eigen verhaal zal worden, maar nu blijkt mij toch wel dat de werkelijkheid toch een eigen weg gaat.

De lichamelijke ongemakken, heel tastbaar en direct vanaf het eerste moment voelbaar zijn gewoon zoals ze zijn. Daar kun je niet omheen en die zijn gewoon duidelijk. Voor mij was het belangrijk om vanaf echt de eerste seconde te blijven eten. Niet alleen omdat ik natuurlijk weinig; nou ja zeg maar geen vetreserves heb waarop ik het wel even kan uithouden. Blijven eten was voor mij de oplossing tegen nare bijwerkingen, dus dag en nacht drinken en eten. Het leek wel op de zwangerschapsperikelen van de eerste drie maanden, toen was eten voor mij ook een goede oplossing. Alles wat hartig is vind ik nu heerlijk, kaas, worst, gerookte zalm, chips (vooral tortilla chips naturel!), boterhammen met cranberry paté, mango’s, volgens mij kan ik de hele dag patat blijven eten (mmm lekker crinkle friet uit de oven met vis en een pannetje diverse groenten). Het is ook of de “genoeg” knop in mijn hoofd is uitgeschakeld, voor mijn gevoel kan ik blijven eten. Ik stop omdat het eten op is maar kan eigenlijk gelijk daarna  weer doorgaan met het volgende.

Zoet eten en snoep en koek dat staat mij wel tegen; ik ben eigenlijk altijd al geen “zoetekauw”, dus met een doosje donuts doe je mij niet echt geen plezier.

Het lichamelijke deel heeft dus eigenlijk voor mij ook grote voordelen, mijn reserves ben ik op deze manier eigenlijk alleen maar aan het bijvullen. Ik ben nog niet op de weegschaal gaan  staan dus weet niet of dit alles ook omgezet is in echte kilo’s, maar dat vind ik eigenlijk ook  niet zo heel belangrijk want ik zie wel dat ik niet magerder word op dit moment.

Verder veranderde het gevoel van mijn huid. Alsof de zenuwen uitgeschakeld worden, je voelt je eigen huid niet meer, mond lijkt soms verdoofd, haren voelen anders en stug, je loopt maar raken je voeten nog de grond? Verschil tussen beleving en werkelijkheid.

Waar ik eigenlijk nog wel het meest verrast over ben is wat de vreemde stoffen met mijn hoofd en denken doen. Mijn hoofd wordt na een dag of drie verpakt in een grote doos watten. Mijn denken is totaal omgeven door wollige watten, denken maar ook luisteren gaat eigenlijk niet goed meer en kost veel energie. Ik voel mij echt een zombie die de sturing en controle over mijn eigen lichaam en denken kwijt is. Klinkt misschien heel theatraal en overdreven, maar waarschijnlijk ervaar ik dit wel zo heel sterk omdat ik natuurlijk wel altijd alle controle wil houden over wat ik doe en waar ik mee bezig ben. Misschien is dit wel een goede leerschool voor mij in het loslaten en te aanvaarden dat het leven niet altijd te sturen is en toch zijn eigen gang gaat – tot op zekere hoogte.

Genoeg bespiegelingen voor dit moment denk ik. Vandaag donderdag 15 januari 2015; 10 dagen na de eerste chemokuur. De wollige wolken trekken op en de tortillachips zijn lekker!

De eerste dagen

Chemo is begonnen op dinsdag 6 januari en hoe gaan de eerste dagen daarna.
Onbekend is alles wat er op mij afkomt. Wat is wat; wat je voelt? ik had eigenlijk gedacht, gehoopt?, dat ik nu nog niet gelijk iets zou gaan voelen, maar ja je krijgt natuurlijk niet voor niets allerlei medicijnen mee.

Ik begin met het opvolgen van de belangrijkste aanwijzingen, veel drinken, regelmatig iets eten, medicijnen nemen en dat lukt ook best. 's Avonds hebben de mannen gekookt, het smaakt mij zelfs goed, kopjes thee met iets lekkers en zo kom ik de eerste avond best door. 's Nachts wel onrustig geslapen maar daar was ik al voor gewaarschuwd, en ook 's nachts blijven drinken en iets eten. Voel mij redelijk ontspannen.
Woensdag morgen ga ik door met dit ritme. Rare dag trouwens, Ludo is jarig, de eigenlijke trouwdag van zijn ouders; vele gemengde emoties van de afgelopen weken. 's Morgens nog even lekker naar buiten in het zonnetje een rondje gelopen; gaat eigenlijk best lekker.
In de loop van de middag krijgen de vreemde stoffen toch wel wat meer grip op mijn lichaam. Lijkt wel op zwangerschapsperikelen van de eerste drie maanden.

Donderdag
Wiebelig opstaan, eerst ontbijtje op bed dan ontbijtje beneden en toch maar naar de intake voor de fitness training die ik kan gaan volgen onder leiding van fysiotherapeuten in het ziekenhuis. De shuttle run die ik doe zal een soort basis uitgangspunt zijn om vooral mijn kracht op niveau te gaan houden met loop, fiets, roeitrainingen in allerlei vormen. Ik kan de trainingen gaan volgen op maandag en woensdag in een groepje van vrouwen met borstkanker. Ben benieuwd.
's Middags best druk gehad met visite en gesprek over de gang van zaken op school en met mijn werk. Was toch wel een beetje veel zo allemaal op deze dag en daar reageert mijn lichaam direct niet zo heel fijn op. Beter verdelen dus en gewoon accepteren en mij laten verwennen. En dat doen de mannen.

Vrijdag
Opstaan met een rood hoofd; gezonde kleur op mijn wangen - ja ook dat is dus de chemo. Vandaag lekker laten verwennen door mijn zus, zij doet de boodschappen, heeft een leuk vest voor mij meegenomen; ik geniet hiervan.
Heb er nog wel moeite mee alles wat mijn lichaam buiten mijn invloed om toch met mij doet te accepteren en gewoon zo te laten en de daarvoor beschikbare medicijnen ook te gebruiken. Nog genoeg te leren dus; ik doe mijn best, maar het blijft nog steeds een onwerkelijke situatie.

Het heden

Door naar het heden en nu.
Dinsdag 6 januari, start van de eerste chemokuur.

Een onwerkelijke wereld waarin je binnenloopt. Een ruimte met mensen die al bezig zijn met hun kuren waarin je een eigen plaats krijgt aangewezen en je "gewoon" begint.

Ik ga mijn kuren proberen te doen met een cold cap. Op mijn hoofd krijg ik een cap waaronder mijn haar wordt bevroren naar -6 graden om daarmee te proberen om haaruitval te beperken.
Ik moest eigenlijk wel lachen, aanmeten van al die toeters en bellen en dan aangesloten worden op een koelapparaat; eerst 45 minuten koelen naar -6 graden met een lekker warm dekentje om mij heen. Thee, koffie, soep, fruit, koekjes volop te krijgen. Raar maar waar.

Na de koeling eerst medicijnen om de bijwerkingen te beperken, dan de twee geplande chemo stoffen en daarna weer op temperatuur komen. Een heel aparte gewaarwording; ik blijf het zeggen want het is nog steeds een film waarin ik zit. Nog steeds lijkt het niet over mij te gaan maar zit ik in een film over dit onderwerp.

Toch denk ik direct als de stoffen gaan lopen dat ik het merk aan mijn lichaam, je voelt je anders, spanning en trillerig, van alles maar je weet niet waar het vandaan komt.
Prettige en voldoende aandacht krijg ik van de verpleegkundigen maar ja ik moet het zelf ondergaan.

Na bijna vier uur ben ik weer opgewarmd en kan ik met een wollig hoofd weer naar huis. Wollig, wiebelig en onwerkelijk word ik thuis gelijk verwend met een lekker kopje thee op de bank.

Vele aanwijzingen heb ik meegekregen om deze dagen het beste door te komen, veel drinken, regelmatig eten, hygiënische aanwijzingen voor de andere huisgenoten. Doos vol medicijnen voor ondersteuning en tegen bijwerkingen; ik ben patiënt geworden.

Verleden en toekomst

Een lastige combinatie soms, verleden en toekomst.
Deze dagen geconfronteerd met afscheid nemen van het verleden, hoe het vele jaren was en tegelijkertijd bezig met de toekomst.

Verwarrend alle emoties, indrukken die wij de afgelopen dagen met gezin en familie hebben beleefd. Het afscheid nemen van onze man, vader, opa op maandag was een heel indrukwekkende en bijzondere gebeurtenis. Ieder van ons heeft dit op zijn/haar eigen manier kunnen doen, we hebben daar de ruimte en de tijd voor kunnen nemen.

Tegelijkertijd moest ik ook, op dezelfde dag, bezig zijn met de toekomst. Gesprek over wat mij te wachten staat met de chemo, dus direct omschakelen, doorschakelen naar het doorgaan. Lastig, en eigenlijk moeilijk te combineren.

Wat zou..........

"Wat zou het een fijne wereld zijn met alleen mensen zoals Lauw"

Dit statement heeft te maken met onze activiteiten in de laatste twee weken, met Lauw als middelpunt.
Lauw, de vader van Ludo is overleden op de ochtend van nieuwjaarsdag 2015.

Met zijn 86 jaar kwamen er het laatste half jaar wel wat klachten, maar na Kerstmis is het heel erg snel gegaan. Kerstmis nog gezellig bij elkaar geweest, vanaf dat moment met de familie bijna dag en nacht bij hem geweest om het hem nog zo comfortabel mogelijk te maken. Een heel intense week is het geweest.

Morgen, 5 januari 2015, is het laatste afscheid.
Een heel verwarrende dag en week zal het gaan worden, morgen ook mijn voorbereiding op de chemokuur. De eerste chemokuur is op 6 januari, op 7 januari was/is de trouwdag van mijn schoonouders en is ook Ludo jarig.

Ik heb de afgelopen week geprobeerd, alles wat er op ons af komt, dag voor dag te bekijken en te doen wat ik vond dat er gedaan moest worden; voor ons de beste oplossing, onze hoofden kunnen het anders toch niet bijbenen.

Vol goede moed en optimisme gaan we aan het komende traject beginnen, afscheid nemen en denken aan Lauw gecombineerd met energie voor de toekomst.

De vele kaartjes en goede wensen van de afgelopen tijd zijn daar een heel grote steun bij.