De film

De film, nog steeds gaan mijn gedachten naar een film en blijft het moeilijk om te beseffen dat mijn leven nu geen film is maar gewoon realiteit.
Een realiteit die eigenlijk zo ver af staat van hoe en wie ik mijzelf voel.

De film van de afgelopen week, na de chemo van vorige week dinsdag was soms heel herkenbaar maar toch ook weer met andere scenes.
Herkenbaar waren sommige lichamelijk voelbare reacties op de chemo stoffen, de reacties van de medicijnen. Je lichaam gaat daarin zijn eigen weg en al wat je kunt doen is die weg volgen en proberen de vervelende onderdelen te verzachten of te aanvaarden.
Het valt mij eigenlijk niet zo heel erg tegen dat ik er wel zo mee kan omgaan en er niet tegen aan het "vechten" ben. Dit betekent absoluut niet dat ik dus maar in een hoekje van de bank ga zitten wachten totdat het weer overgaat maar ik probeer om er mee om te gaan en ook te accepteren dat het nu eenmaal gaat zoals het gaat. Het loslaten van de controle erover - voor een deel - geeft wel de rust die voor mijn lichaam ook heel goed werkt, denk ik.

Ik ben nog wel heel erg veel bezig met het denken over hoe ik deze periode moet en kan en wil invullen. Voor een deel word ik geleefd in een cyclus van drie weken waarin ik mijn lichaam gewoon moet volgen; daarin heb ik niet zoveel te kiezen.
Wat ik vooral daarbij lastig vind is de invloed van mijn leven op dit moment op mijn omgeving. Het is voor mij heel lastig om te moeten aanvaarden dat deze periode ook invloed heeft op het leven van Ludo, de jongens, ouders en vrienden. Alles wat mijzelf aangaat dat kan ik "handelen" maar wat het doet met die anderen waar ik om geef vind ik het moeilijkste. Ik wil eigenlijk voor ze zorgen en voorkomen dat ze last hebben van mij zoals ik nu ben.

Natuurlijk weet ik: dat het niet mijn schuld is, dat de anderen ook heel goed voor zichzelf kunnen zorgen, dat er ook heel veel briljantjes voortkomen uit dit proces, dat het ook goed is voor iedereen om er verdrietig of boos om te zijn (soms), dat ik de anderen onderschat omdat ik meen dat ik hun problemen moet oplossen, dat dit nu eenmaal bij het leven hoort;
maar......dat weet ik en kan ik bedenken maar mijn gevoel "zegt" toch iets anders.

Dit is wat ik ook voel als ik ervaar dat mijn leven een film is op dit moment. Ik speel er een rol in die nog niet mijn eigen rol is.
Kennelijk heeft het tijd nodig om in die rol te groeien.