Stormachtig

Stormachtig; het woord waaraan ik vanmorgen denk als ik de eerste week van de chemo moet omschrijven.

Ook het weer is buiten de hele week al stormachtig, dus dat zal daar dan ook wel mee te maken hebben.

Zoals ik al een beetje de eerste dagen na de aanvang van de chemo (6 januari) heb beschreven, heb ik het gevoel gehad dat direct nadat de vloeistoffen zijn gaan lopen ook mijn lichaam is gaan reageren. Direct een merkbare verandering in maag en darmen, hoofd, denken, gevoel, beleving van de buitenwereld. 

Ook nu weer werd voor mij duidelijk dat er "ergens" een verband is tussen wat er met betrekking tot de meetbare werkelijkheid van  je lichaam waar te nemen is en wat er daarnaast door de stoffen in je lichaam geestelijk allemaal plaatsvindt.

De chemische stoffen Adriamycine en Cyclosfosfamine die ik tijdens de eerste vier keer van de chemo krijg toegediend heb ik maar niet geprobeerd te analyseren. Als ik het zo opschrijf denk ik wat een rare gedachte, haha, maar het is wel in mij opgekomen om over deze stoffen toch te gaan lezen wat ze allemaal doen; ja ja om natuurlijk zoveel mogelijk de controle te houden.

Daarnaast heb ik medicijnen gekregen gedurende de eerste 5 dagen om de bijwerkingen te beperken.

Hoe ik de eerste chemo zou gaan ervaren, daar had ik alleen een theoretisch beeld van uit verhalen van de begeleidende artsen, een beeld van verhalen van mensen in je omgeving. Ik had mij er natuurlijk wel op voorbereid dat het toch mijn eigen verhaal zal worden, maar nu blijkt mij toch wel dat de werkelijkheid toch een eigen weg gaat.

De lichamelijke ongemakken, heel tastbaar en direct vanaf het eerste moment voelbaar zijn gewoon zoals ze zijn. Daar kun je niet omheen en die zijn gewoon duidelijk. Voor mij was het belangrijk om vanaf echt de eerste seconde te blijven eten. Niet alleen omdat ik natuurlijk weinig; nou ja zeg maar geen vetreserves heb waarop ik het wel even kan uithouden. Blijven eten was voor mij de oplossing tegen nare bijwerkingen, dus dag en nacht drinken en eten. Het leek wel op de zwangerschapsperikelen van de eerste drie maanden, toen was eten voor mij ook een goede oplossing. Alles wat hartig is vind ik nu heerlijk, kaas, worst, gerookte zalm, chips (vooral tortilla chips naturel!), boterhammen met cranberry paté, mango’s, volgens mij kan ik de hele dag patat blijven eten (mmm lekker crinkle friet uit de oven met vis en een pannetje diverse groenten). Het is ook of de “genoeg” knop in mijn hoofd is uitgeschakeld, voor mijn gevoel kan ik blijven eten. Ik stop omdat het eten op is maar kan eigenlijk gelijk daarna  weer doorgaan met het volgende.

Zoet eten en snoep en koek dat staat mij wel tegen; ik ben eigenlijk altijd al geen “zoetekauw”, dus met een doosje donuts doe je mij niet echt geen plezier.

Het lichamelijke deel heeft dus eigenlijk voor mij ook grote voordelen, mijn reserves ben ik op deze manier eigenlijk alleen maar aan het bijvullen. Ik ben nog niet op de weegschaal gaan  staan dus weet niet of dit alles ook omgezet is in echte kilo’s, maar dat vind ik eigenlijk ook  niet zo heel belangrijk want ik zie wel dat ik niet magerder word op dit moment.

Verder veranderde het gevoel van mijn huid. Alsof de zenuwen uitgeschakeld worden, je voelt je eigen huid niet meer, mond lijkt soms verdoofd, haren voelen anders en stug, je loopt maar raken je voeten nog de grond? Verschil tussen beleving en werkelijkheid.

Waar ik eigenlijk nog wel het meest verrast over ben is wat de vreemde stoffen met mijn hoofd en denken doen. Mijn hoofd wordt na een dag of drie verpakt in een grote doos watten. Mijn denken is totaal omgeven door wollige watten, denken maar ook luisteren gaat eigenlijk niet goed meer en kost veel energie. Ik voel mij echt een zombie die de sturing en controle over mijn eigen lichaam en denken kwijt is. Klinkt misschien heel theatraal en overdreven, maar waarschijnlijk ervaar ik dit wel zo heel sterk omdat ik natuurlijk wel altijd alle controle wil houden over wat ik doe en waar ik mee bezig ben. Misschien is dit wel een goede leerschool voor mij in het loslaten en te aanvaarden dat het leven niet altijd te sturen is en toch zijn eigen gang gaat – tot op zekere hoogte.

Genoeg bespiegelingen voor dit moment denk ik. Vandaag donderdag 15 januari 2015; 10 dagen na de eerste chemokuur. De wollige wolken trekken op en de tortillachips zijn lekker!