Oktober

En weer is het oktober.

Oktober 2015; ongelooflijk bijna dat er al weer een jaar voorbij is. Een ontzettend raar jaar.
Deze week is het precies een jaar geleden dat de huisarts belde met een vervelende mededeling over het resultaat van het reguliere borstonderzoek.

Een jaar als een film vaak, soms ook de harde werkelijkheid van een veranderd lichaam dat er nooit meer zo uit zal zien als een jaar geleden.

Een jaar ook met heel veel mooie een bijzondere momenten; een jaar waarin mijn kijk op dingen veranderd is.

Een jaar met iedere dag kanker; een jaar van dag voor dag en ding voor ding.

Ik vond het best een emotionele dag deze week - de herinnering aan het moment waarop letterlijk mijn leven echt anders werd. Heel de dag stroomden de tranen mij over de wangen, emoties die kennelijk ergens opgeslagen lagen en naar boven kwamen.
Niet dat ik mij nu zo heel erg verdrietig voelde maar wel heel erg geëmotioneerd en heel erg beseffend wat er allemaal op ons bordje heeft gelegen dit afgelopen jaar.
Dankbaar vooral ook voor de steun van Ludo en de jongens en zeker het besef hoe wij met elkaar mijn ziekteproces hebben doorlopen.

Nu is het nog even wachten en dan hoop ik ook dit jaar af te kunnen sluiten met de operatie die op 19 november zal plaatsvinden. De operatie zal misschien een afsluiting, afronding kunnen zijn van een periode waarin ik toch iedere dag met kanker bezig ben geweest; het begin van de verwerking en weer een beetje loslaten.

Oeps

Oeps, denk je weer goed op weg te zijn loop je toch weer tegen grenzen aan.

Vakantie voorbij, op naar een nieuwe periode en daarbij het werken weer een plek geven in de dagelijkse routine.
Vol goede moed begonnen op twee dagen in de week. Fijn om weer te werken, een echt andere omgeving en met andere dingen bezig zijn doet heel veel goed. Het werken valt ook niet tegen, concentratie en geheugen zijn wel een "puntje" maar met veel opschrijven ook best goed op te vangen. Mijn werkplek is nu heel fijn en dat geeft heel veel rust tijdens het werken.

Maar toch na drie weken werken moet ik constateren dat mijn weekschema te druk is. De combinatie werk op twee dagen, fysio, artsen afspraken voor de operatie die in november nog komt en de zorg voor de ouders eist zijn tol. Ik kom niet aan een rustmoment toe in de week en loop alleen maar te hollen van ding naar ding.
Normaal zou dat niet zo'n probleem geweest zijn maar nu is mijn lichaam maar ook hoofd nog niet voldoende hersteld om dit tempo te kunnen volgen. Daarom het werken maar concentreren op één dag om daarmee in ieder geval een rustdag in de week te creëren waarop ik niet teveel moet.
(nou ja boodschappen, huis............niet erg hoor, hoort er ook bij).

En proberen om de rustmomenten te pakken; mijzelf dwingen om eens gewoon op de bank te gaan zitten zonder iedere vijf minuten weer op te staan om toch maar even de was te doen of te stofzuigen of.......
Proberen om weer knutsel en fröbel tijd in te lassen waardoor ik lekker blijf zitten en bezig ben met de dingen waar ik blij van word.

Een beetje is dat al gelukt; mijn eerste bol wol geverfd en gesponnen. Nog wel een dikke draad want nog even oefenen om de draad dunner en gelijkmatiger te krijgen maar zo ontzettend leuk om te doen! Het idee van pure wol van schaap naar bolletje maakt blij en vrolijk; het ruikt naar de buitenlucht, vakantie.

Zo probeer ik dus de draad letterlijk en figuurlijk weer op te pakken.