Het heden

Door naar het heden en nu.
Dinsdag 6 januari, start van de eerste chemokuur.

Een onwerkelijke wereld waarin je binnenloopt. Een ruimte met mensen die al bezig zijn met hun kuren waarin je een eigen plaats krijgt aangewezen en je "gewoon" begint.

Ik ga mijn kuren proberen te doen met een cold cap. Op mijn hoofd krijg ik een cap waaronder mijn haar wordt bevroren naar -6 graden om daarmee te proberen om haaruitval te beperken.
Ik moest eigenlijk wel lachen, aanmeten van al die toeters en bellen en dan aangesloten worden op een koelapparaat; eerst 45 minuten koelen naar -6 graden met een lekker warm dekentje om mij heen. Thee, koffie, soep, fruit, koekjes volop te krijgen. Raar maar waar.

Na de koeling eerst medicijnen om de bijwerkingen te beperken, dan de twee geplande chemo stoffen en daarna weer op temperatuur komen. Een heel aparte gewaarwording; ik blijf het zeggen want het is nog steeds een film waarin ik zit. Nog steeds lijkt het niet over mij te gaan maar zit ik in een film over dit onderwerp.

Toch denk ik direct als de stoffen gaan lopen dat ik het merk aan mijn lichaam, je voelt je anders, spanning en trillerig, van alles maar je weet niet waar het vandaan komt.
Prettige en voldoende aandacht krijg ik van de verpleegkundigen maar ja ik moet het zelf ondergaan.

Na bijna vier uur ben ik weer opgewarmd en kan ik met een wollig hoofd weer naar huis. Wollig, wiebelig en onwerkelijk word ik thuis gelijk verwend met een lekker kopje thee op de bank.

Vele aanwijzingen heb ik meegekregen om deze dagen het beste door te komen, veel drinken, regelmatig eten, hygiënische aanwijzingen voor de andere huisgenoten. Doos vol medicijnen voor ondersteuning en tegen bijwerkingen; ik ben patiënt geworden.