Dinsdag 17 februari de derde chemokuur gehad. Bij de extra bloedcontrole op dinsdag was het goed om te horen dat de witte bloedlichaampjes tussen vrijdag en dinsdagochtend gestegen waren van 2,9 naar 4,4. Een prima waarde voor de derde chemo.
Maar als ik dan weer op de afdeling binnenkom en plaatsneem in een van de stoelen voelt het toch weer als het plaatsnemen in de film. Dit gaat niet over mij, dit past niet bij mij, dit is de film waar ik vanaf nu weer een paar dagen in ga meespelen. Alhoewel een paar dagen...............
Direct bemerk ik toch weer de reactie van de vreemde stoffen in mijn lichaam, of dit alleen lichamelijk is of ook voor een deel psychisch is mij niet echt duidelijk maar mijn lichaam reageert afwijzend, tenminste zo ervaar ik het wel.
In mijn hoofd moet ik de knop omzetten, alles bekijken in het moment en niet verder denken over de komende dagen, weken; dit lukt mij wel redelijk. Gewoon in de stoel blijven zitten totdat de cold cap weer op -6 is gekomen (ik voel wel duidelijk verschil tijdens de afkoeling omdat mijn haar dunner is geworden, maar neem het zoals het is). Daarna lopen de twee stoffen afgewisseld door spoelstoffen mijn lichaam in, drink ik kopjes thee, eet ik wat, komt er een kopje soep en dan om half één zit alles er weer in, word ik weer opgewarmd en kunnen we weer naar huis. Zo weer gedaan.Thuis word ik verwend door twee hele mooie bossen rozen van Ludo en mijn ouders; daar word ik warm van!
's Avonds direct toch een andere beleving van smaak en geuren in huis. Het eten smaak niet meer zo lekker, alles heeft een heel sterke geur (en daar had ik de laatste jaren al zo'n last van). Waspoeder luchtjes zijn verbannen op dit moment uit ons huis, zelfs als ik buiten loop ruik ik de wasgeuren van andere mensen om mijn heen (vies en misselijk makend!) Gelukkig bestaat er waspoeder zonder parfum. De rollercoaster is weer aan het rollen.
Woensdag, alhoewel een beetje wiebelig, wel naar Go Fitt gegaan. Fijn om daar toch je ervaringen en je verhalen te kunnen delen. Met tranen toch wel verteld over het tegenvallende gevoel van dit weekend maar zo herkenbaar voor veel anderen; bij anderen komen ook de emoties los over tranen die soms maar blijven rollen, dat we er eigenlijk allemaal geen zin in hebben maar toch geen keuze hebben en tussendoor toch ook fijn aan het sporten zijn en kunnen lachen om dingen.
Donderdag, ook weer zo bijzonder, het vilten bij de Eik. Ik weet niet of het nu door de chemo troep komt in mijn lichaam maar het was ook weer een heel bijzondere ochtend. Mijn gezicht is wat opgezwollen en behoorlijk rood, de stoffen in mijn lichaam werken wel, maar ik ga, beetje onvast, naar de Eik. We zijn aan het vilten en kletsen tussendoor over de dingen van onze levens op dit moment. De samenstelling van de groep is wisselend, soms kunnen een paar mensen niet en dat is ook goed. Vandaag hebben we tussendoor veel zitten praten, over wat er gebeurt in onze levens, waar we mee bezig zijn, maar ook genoten van de dingen die we tijdens het vilten aan het maken zijn. Heel bijzonder vond ik het op deze donderdagochtend met de chemo rollend door mijn lichaam.
Van de vorige donderdagen direct in de eerste dagen na de chemo heb ik ervaren dat ik op de middagen moet toegeven aan rust nemen. Ga ik teveel doen en toch nog maar even door dan merk ik daar gelijk de gevolgen van. Dus deze donderdag ben ik heel wijs geweest, gezellig met Geert lunch gemaakt en gegeten en daarna in de serre op de bank en toegegeven aan lekker even gaan liggen slapen.
Op een gegeven moment als ik nog lig te dutten gaat de bel van de voordeur, even schrik ik en ga ik rechtop zitten en dan denk ik, nee sorry ik ben eigenlijk nog niet wakker en in staat om bezoek te willen hebben en ik ga weer liggen. Ik voel mij toch wel schuldig omdat ik kies voor nu even niet maar ook wel tevreden dat ik dit nu kan. Sorry voor wie er aan de deur stond maar ik hoop dat je het begrijpt; graag een andere keer.
De rollercoaster rolt maar door, terwijl ik eigenlijk helemaal niet tegen achtbanen kan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten