Iedere dag is anders

Iedere dag is anders. Ik heb mijn verhaaltje op dit blog nog niet geschreven of mijn beleving van de dezelfde dag en zeker van de dag erna is alweer anders.

De veranderingen in mijn lichaam, in mijn hoofd gaan zo snel dat het allemaal niet eens te benoemen valt.
Als ik aan mijzelf vraag hoe het gaat is daar nooit een echt antwoord op; alleen op dit moment........ vergeleken met een uur geleden...........

De chemo van vorige week doet zijn werk, de extra medicijnen zijn op, mijn lichaam gaat pompen en de hartslag loopt op, haren vallen weer iets meer uit, mijn hoofd wordt minder wollig en de buitenwereld komt weer iets meer binnen. De mensen om mij heen, Ludo, jongens, familie, vriendinnen, werk, straat, huishouden : Wil en moet ik daar iets mee; Ja en Nee.

Op sommige momenten vliegt het mij aan, NU even normaal weer wil ik dan roepen maar soms lukt het ook wel om toch de rust te zoeken en te vinden en te accepteren dat dit nu mijn film is. Onwerkelijk, onwaar, niet van mij, maar toch.

Met het verstrijken van de dagen en momenten ziet de wereld er op ieder moment ook weer anders uit, niet per definitie alleen maar somberder of vervelender maar "gewoon" anders.
Ik kijk nu naar buiten en zie dat op dit moment de zon probeert de lente een beetje te laten beginnen, tenminste dat is wat ik nu wil zien en gelukkig ook kan blijven zien.

Weinig is nog voorspelbaar, ik moet het doen met het moment. En er blijven gelukkig iedere dag momenten die heel mooi en waardevol zijn.