Weer een stap verder

Weer een stap verder; 19 november de dag van de operatie is geweest.
En dus weer een stap verder in het proces.

Het was een heel rare gewaarwording om weer op weg te gaan naar de operatiekamer. Dit keer gelukkig met een leuker doel dan een jaar geleden.
De reconstructie operatie waarbij de expander verwijderd is en de definitieve prothese is geplaatst. Al met al toch een operatie die 2,5 uur heeft geduurd en daarna had ik, zoals ik van mijzelf gewend ben inmiddels, toch weer lange tijd nodig om wakker te worden.
Maar het ziekenhuis bed was geduldig en lekker warm.

De operatie is goed gegaan volgens de artsen, ze hebben kunnen doen wat ze van plan waren. Voor mij nog niet helemaal te beoordelen want ik ben bont en blauw en beurs aan de hele voorkant. Zelfs mijn hele buik voelt beurs; dus wat ze gedaan hebben?
Nu nog helemaal ingesnoerd om zwellingen tegen te gaan beweeg ik mij een beetje lastig maar dat zal zich wel snel weer herstellen.

Ik mag twee weken niet autorijden, niet fietsen, niets tillen en mijn armen niet hoog optillen dus moet weer even rustig aan doen. Tijd nemen om weer even te haken, te spinnen en te fröbelen.
Even tijd nemen om te herstellen van deze operatie en narcose en dan weer door naar het grote herstel.
Het is een fijn idee dat het hele proces van eerste operatie naar laatste operatie binnen een jaar is gerealiseerd.

Nog steeds blijft het een hele rare periode; zelfs deze week nog toen ik naar het ziekenhuis ging had ik het gevoel weer in een film te zijn. Soms kan ik nog steeds een soort ongeloof voelen en het gevoel hebben dat het allemaal niet echt gebeurd is en ik straks wakker word uit de film en dat alles dan weer "gewoon" zal zijn.
Dat gewoon zal het nooit meer worden maar anders; en dat kan ook minstens zo goed zijn!

Blij?

Blij? Eigenlijk zou ik het wel moeten zijn, maar waarom is dat dan niet zo?

Na mijn vorige bericht was ik wel een beetje blij. Een jaar voorbij sinds de diagnose borstkanker en in dat jaar alle behandelingen ondergaan en goed doorgekomen. Een beetje het gevoel van : dat hebben we toch maar mooi en goed gedaan en vanaf nu is het alleen nog maar verder opbouwen en niet meer afbreken.

Maar waarom blijf ik dan niet blij?
Omdat er nog zoveel "restverschijnselen" zijn?
Omdat de hersteloperatie nog moet plaatsvinden?
Omdat het nooit meer "normaal" wordt?
Omdat ik er geen streep onder kan zetten?
Omdat het zo moeilijk uit te leggen valt aan de buitenwereld wat er allemaal nog in mijn lichaam en hoofd speelt?
Omdat het nu maar eens "over" moet zijn maar dit moment misschien nooit komt?

Waarom is het zo moeilijk om gespreksonderwerpen te vinden die niet met borstkanker, gezondheid, zere voeten, niet goed werkend brein te maken hebben.
Ik betrap mij er op dat ik gewoon zo vaak niets anders te vertellen heb en dat het lastig is om te antwoorden op de vraag : hoe gaat het met je?

Natuurlijk gaat het eigenlijk best wel goed met mij, mijn lichaam krijgt weer meer energie, ik kan veel meer dan tijdens de chemo, maar nog steeds heb ik ook veel last van allerlei kwaaltjes die er voor de chemo niet waren.
Men wil dat eigenlijk niet horen en dat snap ik ook wel; ik zie er toch goed uit dus dan gaat het ook goed. Nou soms dus eigenlijk nog niet, maar ook wel. Zo lastig om duidelijk te maken.

Veel herkenning vind ik in mijn "mammamutsen" groep met lotgenoten. Alles wat we elkaar appen en vertellen is zo herkenbaar en iedereen loopt wel tegen dezelfde dingen aan. En iedereen zoekt daarin haar eigen weg naar een oplossing, verschillende wegen maar het is heel fijn om te weten dat anderen snappen waar je het over hebt en er dus een uitlaatklep is. We stromen soms over van emoties, boosheid, angst, frustratie en onzekerheden en het is heerlijk om dat stoom af te kunnen blazen voordat je ontploft.

Misschien ben ik ook nog niet blij omdat ik stiekem toch wel weer opzie tegen de komende operatie. Deze brengt toch wel weer wat spanning en onzekerheid met zich mee. Aan de andere kant maakt het misschien de cirkel ook wel weer rond; binnen een jaar naar een reconstructie. Maar het zal nooit meer zo zijn als ervoor en dat blijft toch iets raars.