Blij?

Blij? Eigenlijk zou ik het wel moeten zijn, maar waarom is dat dan niet zo?

Na mijn vorige bericht was ik wel een beetje blij. Een jaar voorbij sinds de diagnose borstkanker en in dat jaar alle behandelingen ondergaan en goed doorgekomen. Een beetje het gevoel van : dat hebben we toch maar mooi en goed gedaan en vanaf nu is het alleen nog maar verder opbouwen en niet meer afbreken.

Maar waarom blijf ik dan niet blij?
Omdat er nog zoveel "restverschijnselen" zijn?
Omdat de hersteloperatie nog moet plaatsvinden?
Omdat het nooit meer "normaal" wordt?
Omdat ik er geen streep onder kan zetten?
Omdat het zo moeilijk uit te leggen valt aan de buitenwereld wat er allemaal nog in mijn lichaam en hoofd speelt?
Omdat het nu maar eens "over" moet zijn maar dit moment misschien nooit komt?

Waarom is het zo moeilijk om gespreksonderwerpen te vinden die niet met borstkanker, gezondheid, zere voeten, niet goed werkend brein te maken hebben.
Ik betrap mij er op dat ik gewoon zo vaak niets anders te vertellen heb en dat het lastig is om te antwoorden op de vraag : hoe gaat het met je?

Natuurlijk gaat het eigenlijk best wel goed met mij, mijn lichaam krijgt weer meer energie, ik kan veel meer dan tijdens de chemo, maar nog steeds heb ik ook veel last van allerlei kwaaltjes die er voor de chemo niet waren.
Men wil dat eigenlijk niet horen en dat snap ik ook wel; ik zie er toch goed uit dus dan gaat het ook goed. Nou soms dus eigenlijk nog niet, maar ook wel. Zo lastig om duidelijk te maken.

Veel herkenning vind ik in mijn "mammamutsen" groep met lotgenoten. Alles wat we elkaar appen en vertellen is zo herkenbaar en iedereen loopt wel tegen dezelfde dingen aan. En iedereen zoekt daarin haar eigen weg naar een oplossing, verschillende wegen maar het is heel fijn om te weten dat anderen snappen waar je het over hebt en er dus een uitlaatklep is. We stromen soms over van emoties, boosheid, angst, frustratie en onzekerheden en het is heerlijk om dat stoom af te kunnen blazen voordat je ontploft.

Misschien ben ik ook nog niet blij omdat ik stiekem toch wel weer opzie tegen de komende operatie. Deze brengt toch wel weer wat spanning en onzekerheid met zich mee. Aan de andere kant maakt het misschien de cirkel ook wel weer rond; binnen een jaar naar een reconstructie. Maar het zal nooit meer zo zijn als ervoor en dat blijft toch iets raars.