Weer een stap verder

Weer een stap verder; 19 november de dag van de operatie is geweest.
En dus weer een stap verder in het proces.

Het was een heel rare gewaarwording om weer op weg te gaan naar de operatiekamer. Dit keer gelukkig met een leuker doel dan een jaar geleden.
De reconstructie operatie waarbij de expander verwijderd is en de definitieve prothese is geplaatst. Al met al toch een operatie die 2,5 uur heeft geduurd en daarna had ik, zoals ik van mijzelf gewend ben inmiddels, toch weer lange tijd nodig om wakker te worden.
Maar het ziekenhuis bed was geduldig en lekker warm.

De operatie is goed gegaan volgens de artsen, ze hebben kunnen doen wat ze van plan waren. Voor mij nog niet helemaal te beoordelen want ik ben bont en blauw en beurs aan de hele voorkant. Zelfs mijn hele buik voelt beurs; dus wat ze gedaan hebben?
Nu nog helemaal ingesnoerd om zwellingen tegen te gaan beweeg ik mij een beetje lastig maar dat zal zich wel snel weer herstellen.

Ik mag twee weken niet autorijden, niet fietsen, niets tillen en mijn armen niet hoog optillen dus moet weer even rustig aan doen. Tijd nemen om weer even te haken, te spinnen en te fröbelen.
Even tijd nemen om te herstellen van deze operatie en narcose en dan weer door naar het grote herstel.
Het is een fijn idee dat het hele proces van eerste operatie naar laatste operatie binnen een jaar is gerealiseerd.

Nog steeds blijft het een hele rare periode; zelfs deze week nog toen ik naar het ziekenhuis ging had ik het gevoel weer in een film te zijn. Soms kan ik nog steeds een soort ongeloof voelen en het gevoel hebben dat het allemaal niet echt gebeurd is en ik straks wakker word uit de film en dat alles dan weer "gewoon" zal zijn.
Dat gewoon zal het nooit meer worden maar anders; en dat kan ook minstens zo goed zijn!