Chemo 5

Chemo 5 komt er weer aan.
Afgelopen vrijdag bloedcontrole en afspraak met artsen. De bloedwaarden van de witte bloedlichaampjes waren uiterst laag.
De andere keren was wel al gebleken dat mijn bloedwaarden aan het einde van de derde week heel snel stegen, ook de vorige kuur was dat zo gegaan. Maar aangezien de waarden nu wel heel laag waren ( de kuur kan doorgaan als de waarden tussen 1 - 7 liggen; nu was het op vrijdag 0,3) was het toch wenselijk om maandag weer opnieuw te prikken om te kijken of de kuur op dinsdag wel door zou kunnen gaan.
Nu, vandaag, maandag is de waarde 1,6; dus de kuur zal doorgaan.
Wel krijg ik de komende week een extra injectie om de aangroei van witte bloedlichaampjes sneller te laten stijgen want bij een waarde van 0,3 loop ik wel heel veel risico op infecties en die moeten zoveel mogelijk voorkomen worden.

Chemo 5 t/m 8 is met een andere stof dan de eerst kuren; dus het is even afwachten wat ik daar weer in ga tegenkomen. Ook waren diverse bijwerkingen tijdens de eerste kuren bij mij toch weer anders dan bij de meeste mensen dus nu is het ook weer afwachten hoe dit bij mij zal gaan.

Ik merk dat het mij wel heel veel moeite kost om mij niet teveel te laten meeslepen in de verhalen van anderen die aangeven dat deze kuren wel als zwaarder worden ervaren dan de eerst vier kuren.
Maar het is tenslotte meer een optelsom van alle kuren die je lichaam aantasten en niet zozeer het aftellen naar de laatste kuur, want de effecten van die chemostoffen worden alleen maar groter voor je lichaam.
Ik vind het ook wel lastiger worden om de positieve energie te vinden; dit merkte ik vandaag al weer bij de voorbereiding op de volgend kuur. Hiervoor moest ik vandaag al medicijnen innemen en het effect daarvan was direct merkbaar. Weeiig, behoorlijk misselijk en dan is het heel lastig om om te schakelen naar acceptatie en dingen doen om dit op te vangen want eigenlijk heb ik hier gewoon helemaal geen zin in.

Maar........knop om, Ludo vragen om toch nog even een fles gingerale te gaan halen, weer proberen te blijven eten en kijken of extra medicijnen tegen bijverschijnselen nu wel helpen; maar ook genoten van bezoekje van een vriendin vanmiddag en gezellig bijkletsen met Geert toen hij thuiskwam.
Op naar morgen......................

Pas op de plaats

Pas op de plaats maken is het vandaag.

Zo blijkt maar weer dat mijn lichaam en geest toch twee verschillende dingen zijn.

Vorige week met een wollig, duizelig en duf hoofd, in de eerste week en tweede week van de chemo voelde het "normaal" om lichamelijk tegen beperkingen aan te lopen.
Het was overduidelijk dat ik niet de auto zou willen nemen om boodschappen te doen, op visite te gaan of ergens te gaan wandelen.
Dat ik na tien minuten beetje bladeren aanharken in de tuin echt moest uitrusten en dat het vier dagen duurde voordat één border klaar was (en zo groot is onze tuin niet hoor) , daarover was ik wel verbaasd maar moest ik ook lachen en ik kon lekker op de bank gaan zitten voor een dutje.
Dat ik na een uurtje op school langs geweest te zijn best wel moe was en de rest van de dag niet veel meer gedaan heb; tja dat "hoort erbij".

Maar mijn hoofd is nu sinds het weekend weer helderder en tegelijkertijd krijg ik ook weer zin om van alles te gaan doen, maar mijn lichaam is nu - precies twee weken na de chemo - nog niet zo ver merk ik.
Maandagochtend naar gofit geweest en 's middags kwam Karin om wat werkdingen te bespreken. Heel gezellig twee uurtjes de werkzaamheden besproken, ik vond het ook prettig om te doen en het kostte eigenlijk ook geen moeite (volgens mij ging het best goed toch Karin?) maar tja daar was "die" toch; "de man met de hamer". Heel raar om te merken dat mijn lichaam kennelijk nog niet zover is en mij direct terugfluit.

Ik had zo'n goed plan voor vandaag; naar mijn ouders in Gouda. Ik wist wel dat op en neer met de auto nog niet zo'n goed idee was maar met de trein zou toch moeten lukken. Lekker onderuit met een tijdschrift kom je er toch ook wel. Maar ook dat blijkt vanmorgen te ambitieus; tja Ellen het is tenslotte nog maar net twee weken na de kuur; je moet nog je derde herstel week beginnen!
Jammer, maar helaas, dat is even balen.

Lastig

Soms heb ik er last van

* dat men vindt dat ik er goed uitzie
   dikkere wangen, voller gezicht, bruine kleur op mijn wangen:
   dankzij de medicijnen

* dat iedereen wel iemand kent met borstkanker
   al die verhalen van moedige mensen die hun kuren en behandelingen zo goed hebben doorstaan;
   allemaal mensen die sterk en moedig zijn

* dat ik mij iedere dag weer anders voel
   en dat je dit aan de buitenkant niet ziet

* dat ik nog een laagje haar heb;
   het lijkt alsof er niets aan de hand is
   maar het wel zeer doet, koud is en raar voelt

* dat ik kuur vier van de acht heb gehad en ik misschien kan gaan "aftellen"
   maar dat het eigenlijk optellen is en ik nog vier kuren moet gaan doen

* dat het moeilijk is om alle aspecten van dit traject onder woorden te brengen
   en anderen de impact ervan duidelijk te maken

* dat het lijkt of ik lekker op mijn gemak boodschappen aan het doen ben
   maar ik wiebelig en duizelig met moeite mijn boodschappenlijstje kan afwerken
 
 * dat ik mij niet somber voel
   en dus ook geen zin heb om te somberen
   maar ik er wel van baal!

Zo, dat had ik even nodig. En nu weer door!

Zoals ook de natuur buiten weer doorgaat; de violenmand die ik in november van mijn collega's gekregen heb is na een winterslaap al weer tot bloei gekomen.

Chemo nummer vier

Chemo nummer vier heeft zijn weg weer gevonden in mijn lichaam.
Voor het fijne weekend op vrijdag nog een bezoekje gebracht aan de plastisch chirurg die de expander weer een beetje heeft bijgevuld met 60cc. Het is even wennen aan een de huid die wat strakker gespannen staat maar echt heel veel last heb ik er niet van tot nu toe.

Op maandag 9 maart de bloedcontrole en afspraak met de arts. De witte bloedlichaampje waren weer goed hersteld dus de kuur van dindag 10 maart kon doorgaan. Dit is altijd een heel dubbel gevoel, eigenlijk heb ik er helemaal geen zin in maar het andere gevoel is toch om zo snel mogelijk door te willen gaan met de kuren.
Het zijn tot nu toe altijd heel prettige "ijkpunten"  in de cyclussen van drie weken, bloedwaarden en dus mate van herstel controleren; want wat je voelt hoeft niet altijd de situatie in je lichaam te zijn. Het herstel van de witte bloedlichaampjes kun je niet zelf beïnvloeden dus je weet ook niet echt goed hoe je lichaam zich herstelt. Ook bespreken we dan de bijwerkingen van de afgelopen periode en welke medicijnen daarop wellicht aangepast kunnen worden en krijg ik op allerlei gebied weer waardevolle tips en steun. Over deze gesprekken ben ik echt heel erg tevreden en geven mij een gevoel echt als persoon en individu gezien te worden.
Ook het geestelijke gedeelte van het hele chemo-kanker proces komt aan bod; en ja dat is voor mij dus minstens zo belangrijk.

Maandagmiddag dus thuis is het weer omschakelen van even hebben kunnen loslaten naar toch weer in het chemo proces moeten duiken.
Zo voelde het tenminste deze keer wel heel duidelijk.

Dinsdag, de duik in de chemo, met badmuts,
beetje eng om deze foto met jullie te delen, want als ik deze foto van mijzelf zie is dat toch weer iets wat helemaal niet bij mij hoort en waardoor ik mij wel ziek voel.

 Ook omdat ik direct bij het instromen van de chemostoffen

in mijn lichaam de gevolgen voel.

Wiebeligheid, lichte misselijkheid, moeten blijven eten om dit tegen te gaan zijn direct de symptomen waar ik niet omheen kan. Ik weet inmiddels dat dit komt maar echt fijn is dat natuurlijk niet en ook wel direct heel confronterend toch ook nog omdat je er dan wel weer heel direct op gewezen wordt toch borstkanker te hebben.

Veel mensen op de diverse bedden om mij heen die allemaal bezig zijn met chemo kuren, in diverse stadia en met diverse verhalen. De sfeer op die afdeling is ondanks alle situaties van de mensen heel goed, er wordt veel gelachen, vrolijke verpleegkundigen. Blije mensen die net hun laatste kuur gehad hebben en met een vrolijk gevoel de deur weer uitlopen, maar ook bezorgde gezichten en mensen waarmee het duidelijk niet zo goed gaat.

Ook bij de groep waarmee ik via Gofit sport is dat ook te merken. Er wordt gelachen en gehuild, gemopperd en we zijn blij voor elkaar als iemand na een periode klaar is met de chemo's en dus afscheid neemt. 

Ook soms lastig omdat je op zulke momenten weer even helemaal teruggeworpen wordt op jezelf Het lijkt of je dit proces met anderen deelt maar het is een proces waar je eigenlijk ook heel alleen in staat soms. Ik had vanaf de eerste chemo een groepje om mij heen waarvan komende week de laatste ook klaar is met de chemo, terwijl ik er nog helemaal middenin zit. Ook bij degenen die klaar zijn met de chemo merk ik dat gevoel; zij moeten nu weer meer alleen verder in het proces dat iedereen nog na de chemo's voor de boeg heeft.

We hebben met "mijn eerste groepje" al besloten om toch met elkaar weer af te spreken; herkenning is voor iedereen zo belangrijk.

Zo blijft het iedere dag en ieder moment weer schakelen en aanpassen aan het moment van nu.

Een stevige maar ook mooie (soms) leerschool.

Even er tussenuit

Even er tussenuit.
Een heerlijk weekend uitwaaien op Texel voordat ik deze week weer doorga met chemo nummer vier.

Texel, wind, zon, zee, strand. We hebben heerlijk gewandeld, zo in het weekend na de derde week van chemo nummer drie voel ik mij heel fit.
Ook tijdens het wandelen tegen windkracht 6 in op het strand geen tekenen dat mijn energie erg verminderd is. Heerlijk dat na twee weken met lastige momenten tijdens de derde week mijn lichaam weer voldoende hersteld om zo fit te zijn aan het eind van de derde week.

                                                                       

genieten van wind, zee, zon, heerlijk hotel, gezellige restaurantjes
's avonds en

                                 foto's maken

Actief

Actief, na twee "zombie-achtige" weken nu de laatste dagen weer lekker helder.
Kan ik tenminste weer gewoon denken, loop ik niet wiebelig en dizzy door het huis en kan ik weer naar gofit om mijn conditie op peil te houden.

Want dat vind ik toch wel het lastigste, dat je door die duizeligheid direct zo beperkt bent in je bewegingsvrijheid. Autorijden gaat niet maar ook naar buiten voor een wandelingetje of boodschapje gaat eigenlijk niet. Dat ik daarnaast ook meer moe ben en dus mijn bezigheden moet doseren dat vind ik niet lastig om te accepteren maar wel dat je zo aan huis vastzit.
Gelukkig gaan wel wel richting lente en zomer dus dan wordt het ook weer voor de tuin.

Het aan huis vastzitten heeft echter ook zijn voordelen.....................
tijd om wat creatieve dingetjes af te maken bijvoorbeeld.

Dit was een experiment met organza en vilt.

Iets beginnen om te proberen werkt voor mij eigenlijk veel beter dan van tevoren een vastomlijnd plan te hebben. Want meestal wordt het in de praktijk toch anders dan dat ik in mijn hoofd heb en ben ik er niet snel tevreden mee. Maar juist het maken van iets zonder dat er echt een uitgewerkt plan voor is en dus ook geen verwachtingen maakt het creatief bezig zijn wel leuker.

Jullie merken; het gedwongen zijn om "dingen los te laten" werpt al wel zijn vruchten af!

Iets anders wat ik nu afgemaakt heb is wel iets met een opdracht als basis. Via een internet contact groep maken de deelnemers - uit heel de wereld - een werkstuk over een zelfde thema; dit keer is het een theater met een voorstelling. Veel deelnemers hebben veel handwerk ervaring en mijn bijdrage steekt daar wel een beetje bij af, maar ja het gaat om het doen en ik vind het resultaat toch eigenlijk wel heel vrolijk.

Spring is in the air!

Toepasselijke titel voor het mooie weekend dat ons hopelijk te wachten staat; voordat de volgende kuur waarschijnlijk volgende week dinsdag weer komt gaan we er fijn van genieten.