Voor het fijne weekend op vrijdag nog een bezoekje gebracht aan de plastisch chirurg die de expander weer een beetje heeft bijgevuld met 60cc. Het is even wennen aan een de huid die wat strakker gespannen staat maar echt heel veel last heb ik er niet van tot nu toe.
Op maandag 9 maart de bloedcontrole en afspraak met de arts. De witte bloedlichaampje waren weer goed hersteld dus de kuur van dindag 10 maart kon doorgaan. Dit is altijd een heel dubbel gevoel, eigenlijk heb ik er helemaal geen zin in maar het andere gevoel is toch om zo snel mogelijk door te willen gaan met de kuren.
Het zijn tot nu toe altijd heel prettige "ijkpunten" in de cyclussen van drie weken, bloedwaarden en dus mate van herstel controleren; want wat je voelt hoeft niet altijd de situatie in je lichaam te zijn. Het herstel van de witte bloedlichaampjes kun je niet zelf beïnvloeden dus je weet ook niet echt goed hoe je lichaam zich herstelt. Ook bespreken we dan de bijwerkingen van de afgelopen periode en welke medicijnen daarop wellicht aangepast kunnen worden en krijg ik op allerlei gebied weer waardevolle tips en steun. Over deze gesprekken ben ik echt heel erg tevreden en geven mij een gevoel echt als persoon en individu gezien te worden.
Ook het geestelijke gedeelte van het hele chemo-kanker proces komt aan bod; en ja dat is voor mij dus minstens zo belangrijk.
Maandagmiddag dus thuis is het weer omschakelen van even hebben kunnen loslaten naar toch weer in het chemo proces moeten duiken.
Zo voelde het tenminste deze keer wel heel duidelijk.
Dinsdag, de duik in de chemo, met badmuts,
beetje eng om deze foto met jullie te delen, want als ik deze foto van mijzelf zie is dat toch weer iets wat helemaal niet bij mij hoort en waardoor ik mij wel ziek voel.
Ook omdat ik direct bij het instromen van de chemostoffen
in mijn lichaam de gevolgen voel.
Wiebeligheid, lichte misselijkheid, moeten blijven eten om dit tegen te gaan zijn direct de symptomen waar ik niet omheen kan. Ik weet inmiddels dat dit komt maar echt fijn is dat natuurlijk niet en ook wel direct heel confronterend toch ook nog omdat je er dan wel weer heel direct op gewezen wordt toch borstkanker te hebben.
Veel mensen op de diverse bedden om mij heen die allemaal bezig zijn met chemo kuren, in diverse stadia en met diverse verhalen. De sfeer op die afdeling is ondanks alle situaties van de mensen heel goed, er wordt veel gelachen, vrolijke verpleegkundigen. Blije mensen die net hun laatste kuur gehad hebben en met een vrolijk gevoel de deur weer uitlopen, maar ook bezorgde gezichten en mensen waarmee het duidelijk niet zo goed gaat.
Ook bij de groep waarmee ik via Gofit sport is dat ook te merken. Er wordt gelachen en gehuild, gemopperd en we zijn blij voor elkaar als iemand na een periode klaar is met de chemo's en dus afscheid neemt.
Ook soms lastig omdat je op zulke momenten weer even helemaal teruggeworpen wordt op jezelf Het lijkt of je dit proces met anderen deelt maar het is een proces waar je eigenlijk ook heel alleen in staat soms. Ik had vanaf de eerste chemo een groepje om mij heen waarvan komende week de laatste ook klaar is met de chemo, terwijl ik er nog helemaal middenin zit. Ook bij degenen die klaar zijn met de chemo merk ik dat gevoel; zij moeten nu weer meer alleen verder in het proces dat iedereen nog na de chemo's voor de boeg heeft.
We hebben met "mijn eerste groepje" al besloten om toch met elkaar weer af te spreken; herkenning is voor iedereen zo belangrijk.
Zo blijft het iedere dag en ieder moment weer schakelen en aanpassen aan het moment van nu.
Een stevige maar ook mooie (soms) leerschool.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten