Pas op de plaats

Pas op de plaats maken is het vandaag.

Zo blijkt maar weer dat mijn lichaam en geest toch twee verschillende dingen zijn.

Vorige week met een wollig, duizelig en duf hoofd, in de eerste week en tweede week van de chemo voelde het "normaal" om lichamelijk tegen beperkingen aan te lopen.
Het was overduidelijk dat ik niet de auto zou willen nemen om boodschappen te doen, op visite te gaan of ergens te gaan wandelen.
Dat ik na tien minuten beetje bladeren aanharken in de tuin echt moest uitrusten en dat het vier dagen duurde voordat één border klaar was (en zo groot is onze tuin niet hoor) , daarover was ik wel verbaasd maar moest ik ook lachen en ik kon lekker op de bank gaan zitten voor een dutje.
Dat ik na een uurtje op school langs geweest te zijn best wel moe was en de rest van de dag niet veel meer gedaan heb; tja dat "hoort erbij".

Maar mijn hoofd is nu sinds het weekend weer helderder en tegelijkertijd krijg ik ook weer zin om van alles te gaan doen, maar mijn lichaam is nu - precies twee weken na de chemo - nog niet zo ver merk ik.
Maandagochtend naar gofit geweest en 's middags kwam Karin om wat werkdingen te bespreken. Heel gezellig twee uurtjes de werkzaamheden besproken, ik vond het ook prettig om te doen en het kostte eigenlijk ook geen moeite (volgens mij ging het best goed toch Karin?) maar tja daar was "die" toch; "de man met de hamer". Heel raar om te merken dat mijn lichaam kennelijk nog niet zover is en mij direct terugfluit.

Ik had zo'n goed plan voor vandaag; naar mijn ouders in Gouda. Ik wist wel dat op en neer met de auto nog niet zo'n goed idee was maar met de trein zou toch moeten lukken. Lekker onderuit met een tijdschrift kom je er toch ook wel. Maar ook dat blijkt vanmorgen te ambitieus; tja Ellen het is tenslotte nog maar net twee weken na de kuur; je moet nog je derde herstel week beginnen!
Jammer, maar helaas, dat is even balen.