27 november

Vandaag, woensdag 26 november iedereen op de hoogte gebracht van de volgende stap.

De tekst van het mailtje vind ik eigenlijk wel precies zoals ik het bedoel, dus daarom hier ook maar geplaatst.

Sinds vanmiddag weet ik dat de operatie van donderdag 27 november gelukkig door gaat. De eerste stap die ik kan zetten, raar maar ik ben er gewoon blij om. Woensdag middag inspuiten van de contrast vloeistof, donderdag ochtend melden en in de loop van de middag de operatie is nu de planning.

Vrijdag na controle weer naar huis; lekker met een dekentje op de bank denk ik de slaap inhalen van de laatste weken.

Het zijn gekke weken geweest hoor, zeker de laatste week. Ontzettende kiespijn, blijkt dat ik door het op elkaar bijten van mijn kaken en kiezen een zenuw heb beschadigd, dus gisteren en vandaag  een wortelkanaalbehandeling gehad, haha fijn, nou ja dan weet ik alvast wat pijn is. 

Nog steeds is alles heel onwerkelijk en nu weer net een film waar ik een rol in speel. Gek hoor dat de ervaring nu zo is; kennelijk toch een soort bescherming van jezelf misschien.

Allerlei theorieën kan ik er op los laten maar de werkelijkheid achterhaalt alles toch.

Maar in ieder geval ben ik niet somber, depressief of heel angstig en heb ik ontzettend veel steun van Ludo en de jongens. Maar ook van de reacties van jullie en andere mensen doen mij heel erg veel goed.

Ik ga het donderdag dus wel gewoon zien hoe het gaat en dan weer door naar de uitslag van de onderzoeken en eventuele dingen die er moeten gebeuren; dag voor dag merk ik werkt het beste, verder kan ik toch niets onthouden (lijkt wel die vergeetachtigheid van de zwangerschappen).

Ondertussen zit ik natuurlijk ook niet stil met fröbelen; mijn poncho (van een fleece deken) is af.

"het heden"

Het heden; hoe ben ik nu actief.

Actief de laatste weken vooral met één ding.

Na het reguliere borstonderzoek is eind oktober een tumor gevonden in mijn borst. Na verdere onderzoeken is de beslissing genomen dat mijn borst verwijderd zal worden en tegelijkertijd een reconstructie zal plaatsvinden. Na de schrik van de eerste twee weken is nu het wachten op de daadwerkelijke operatie.

 tussendoor New York

Schrik, ongeloof, angst wisselen elkaar af in de afgelopen weken.
Schrik omdat er zoveel "vals alarm" berichten waren van mensen in mijn omgeving en ik er dus vanuit ging dat dit bij mij ook wel het geval zou zijn.
Ongeloof vooral omdat dit ieder ander overkomt en natuurlijk niet mijzelf.
Ongeloof nog steeds trouwens, ook na bijna vier weken, omdat ik mij fit voel, ik niets aan mijn lichaam merk, alles lijkt over een ander te gaan.
Angst voor wat er komen gaat en wat je nog niet weet. Voor een controlfreak als ik ben, is dit heel lastig natuurlijk.

Voor mij is het heel belangrijk om de dingen die gebeuren te delen met anderen. Ik heb direct na de uitslag veel mensen laten weten wat er met mij aan de hand is. Ook op het werk heb ik direct een mail rondgestuurd en het verteld.

Ontzettend hartverwarmend zijn de reacties in de afgelopen tijd geweest.  Van Ludo en de jongens, zo eigen en zo mooi. Ouders die bezorgd zijn, zus en schoonzus die maar willen "doen". De reacties van mijn "clubjes", kaartjes, telefoontjes, collega's die soms rennend soms aarzelend naar mij toe kwamen; voor mij zijn dit echte cadeautjes. Ook in de straat heb ik het diverse mensen verteld omdat we in ons kleine straatje toch een beetje een eigen dorp zijn. We spreken elkaar niet veel maar het is voor mij echt living apart together. Voor het straatfeest had ik deze kreet al gebruikt - vooruitziende blik?

"het verleden"

Ik begin met een beetje "verleden".

In de afgelopen jaren ben ik lekker actief bezig geweest met fröbelen. Begonnen met twee jaar Textiel bij CKE en doorgegaan met ons fröbel groepje.

Een aantal van onderstaande dingen die ik het gemaakt zijn "in opdracht" dus naar aanleiding van een onderwerp bij het CKE maar een aantal dingen ook zelf verzonnen.

Wel is het zo dat ik door de cursus weer aan het fröbelen ben geslagen, er tenminste weer wat tijd voor genomen heb.

Vooral het plezier in het maken van de dingen is het belangrijkste voor mij, gewoon dingen doen waar je vrolijk van wordt en soms is het resultaat ook nog best wel aardig.

  een kleedje geweven van oude gordijnstoffen 

 Een deken voor Geert van zijn oude truien

   de Middeleeuwen

 recycling plastic tassen  

  lapjes deken van stof staaltjes

 de poef

   

 nog een keer plastic 

 tas gepimpt

  de familie van Elke

Ellen Actief

Mijn nieuwe blog. In het verleden heb ik een aantal jaren een blog bijgehouden over onze belevenissen. Na een paar jaar pauze nu dus weer het begin van een nieuwe blog.