Bericht verwijderen?

Zal ik het vorige bericht verwijderen?

Ontdaan schreef ik deze week een bericht naar aanleiding van een gesprek dat ik had gehad op school en de mededeling die ik daarbij had gekregen.

Na mijn reactie hierop naar de betrokken personen op mijn werk is vandaag gebleken dat de uitspraak van de bedrijfsarts niet gedaan is over mijn specifieke omstandigheden maar bleek het een "technische" uitspraak over een situatie die zich zou kunnen voordoen bij mensen die in de vakantieperiode ziek zijn.
Of deze situatie daadwerkelijk op mij van toepassing zal zijn weet ik nog niet; het is een lastige materie die berekening van tegoeden aan vakantiedagen, maar daar komen we wel uit als uiteindelijk mijn verlofkaart na mijn ziekteperiode opgesteld zal gaan worden.

Ik laat echter wel het vorige bericht toch maar in mijn blog staan, want ook dit maakt onderdeel uit van mijn verhaal en maakt mij weer bewust van een aantal zaken.


Hoe wordt een boodschap overgebracht, wat wil men eigenlijk zeggen en kan men inschatten wat die boodschap bij de ander teweegbrengt?



Hoe ga ik om met "de buitenwereld" die zich een mening over mij of mijn situatie vormt?

Ontdaan

Ontdaan..............

Wat onmacht toch een stortvloed aan gevoelens en emoties teweeg kan brengen. Ik ben heel erg ontdaan en verbaasd over een mededeling die ik gisteren op school heb gekregen.

De bedrijfsarts schijnt bepaalt te hebben dat ik in staat ben om "vakantie te genieten" en daarom zal er bij mij vier weken vakantie afgeschreven worden. Mijn vraag op welke gronden deze beslissing is gebaseerd kon niet beantwoord worden.  

Ik heb de bedrijfsarts zelf het laatst telefonisch gesproken op 12 juni, net nadat ik de achtste chemokuur heb gehad. Daarna is er geen contact geweest.   Hij heeft zijn "bevindingen" dan ook niet met mij besproken en ook niet aan mij medegedeeld.

Het feit dat de bedrijfsarts op afstand kan bepalen dat ik in staat ben" vakantie te genieten", zonder overleg met mijzelf en/of mijn behandelend artsen vind ik moeilijk te accepteren en geeft een groot gevoel van onmacht, boosheid én verdriet.

Heb ik zelf nog iets te zeggen en te vinden over hoe het nu met mij gaat? Het is al lastig genoeg om alles voor mijzelf op een rijtje te krijgen en te houden en daarbij om te gaan met de buitenwereld.

Op dit moment ben ik nog ziek, veel pijn en andere klachten en extreme vermoeidheid na 2 uurtjes activiteit,  het volgens mij normale patroon voor de maanden na een chemo-kuur.

Moet ik dan mijn A-viertjes met al mijn klachten op de voordeur hangen of aan een bord om mijn nek? Zal ik dan maar niet zo vrolijk zijn en dus niet meer zeggen dat het best goed gaat als ik een goede dag heb gehad? Zal ik mij dan maar niet meer buiten laten zien en minder gaan eten zodat mijn gezicht weer bleekjes en ingevallen en ziek eruit ziet?

Of er wel of geen vakantiedagen worden afgeschreven is voor mij van secundair belang maar het gaat om het feit dat achter mijn rug om beslissingen worden genomen over hoe mijn gezondheid er op dit moment uit zou zien.  

Die onmacht maakt veel emoties los en om dan dit op een zakelijke manier te kunnen blijven benaderen in de communicatie naar de bedrijfsarts en het werk is heel lastig (en leerzaam - achteraf?) voor mij.

En dan zijn er van die dagen..........

En dan zijn er van die dagen...................... dat het ......................

Dat mijn lichaam toch weer stop roept denk ik.
Na mij een aantal dagen best goed gevoeld te hebben komt nu weer de man met de hamer langs. Ontzettend moe, stramme benen, te moe om te lezen, eigenlijk nergens zin in. Toch teveel gedaan misschien?

Maar ook donderdag bij de plastisch chirurg mijn expander weer laten bijvullen. De ballon wordt al aardig gevuld en mijn lichaam moet behoorlijk wat moeite doen om om dit bij te houden. Aan de voorzijde zit er nu geen rek meer in dus de druk komt nu vooral te liggen aan de binnenzijde, dus tegen mijn borst en ribben. En dat voel je goed.

Van tevoren had ik al pijnstillers ingenomen om de eerste pijn op te vangen maar mijn lichaam protesteert hevig. Ik probeer een houding te vinden waarin het wat comfortabeler is, maar dat is lastig. Languit zitten of liggen is lastig want dan drukt het gewicht nog meer op mijn borstkas, lopen is een optie maar ja dat hou je ook geen uren vol, nou ja dan maar zitten en voorover hangen. Slapen is dan een vermoeiende bezigheid want het is eigenlijk constant draaien om een houding te vinden die nog enigszins te doen is.

Van het voornemen om vanmorgen op school bij het ontbijt te zijn en collega's een prettige vakantie te wensen kwam dan ook niets terecht. Jammer.

Vandaag wordt het dus maar weer een beetje accepteren dat de dingen gaan zoals ze gaan en ik nog niet genoeg kracht en energie heb om de dingen weer te doen die ik zou willen doen.
Ik ga maar de stretcher in de schaduw in de tuin zetten denk ik, glaasje water erbij, paracetamolletje en de tourradio.


Voor iedereen die ik nu even niet zie of spreek :

EEN HEEL FIJNE VAKANTIE!

Hoe is het nu?

Hoe is het nu? Hoe gaat het nu met je?
Goed!

Druk bezig met het opvoeren van mijn  conditie; de tacx staat in de tuin met de mountainbike erop zodat ik rustig in de tuin mijn kilometers (?) kan maken.

Het is nog steeds zo fijn om te merken dat mijn conditie niet meer achteruit gaat en dat heel langzaam mijn conditie weer iets beter wordt. Het is niet altijd meer zo dat ik als ik naar boven loop mijn benen direct verzuren; soms nog wel hoor als ik te snel wil of al de kamer heb gezogen, haha.

Het gaat langzaam dus maar zeker steeds stukjes vooruit. 

Deze weken ook steeds gesprekken en behandelingen bij de plastisch chirurg ivm de reconstructie. Nog een aantal keren een behandeling om de huid op te rekken; dan drie maanden wachten en rond begin/half november waarschijnlijk de operatie. Maar dat is de verwachting op dit moment, concrete afspraken heb ik daar nog niet over.

Alles dag voor dag, ding voor ding; wat een fantastische zin om mij steeds aan vast te houden. Want misschien wil ik wel dat alles sneller gaat en weer naar het gewone leventje maar dat gaat nu eenmaal niet en ik heb heel erg veel houvast (gehad) aan dit zinnetje. Rustig bekijken wat er vandaag aan de hand is, wat er vandaag kan en mag en daarvan dan ook lekker genieten.

En eigenlijk bevalt mij dit wel heel goed; de dingen en het leven bekijken naar de mogelijkheden van vandaag; en vandaag gaat het goed met mij!