Ontdaan

Ontdaan..............

Wat onmacht toch een stortvloed aan gevoelens en emoties teweeg kan brengen. Ik ben heel erg ontdaan en verbaasd over een mededeling die ik gisteren op school heb gekregen.

De bedrijfsarts schijnt bepaalt te hebben dat ik in staat ben om "vakantie te genieten" en daarom zal er bij mij vier weken vakantie afgeschreven worden. Mijn vraag op welke gronden deze beslissing is gebaseerd kon niet beantwoord worden.  

Ik heb de bedrijfsarts zelf het laatst telefonisch gesproken op 12 juni, net nadat ik de achtste chemokuur heb gehad. Daarna is er geen contact geweest.   Hij heeft zijn "bevindingen" dan ook niet met mij besproken en ook niet aan mij medegedeeld.

Het feit dat de bedrijfsarts op afstand kan bepalen dat ik in staat ben" vakantie te genieten", zonder overleg met mijzelf en/of mijn behandelend artsen vind ik moeilijk te accepteren en geeft een groot gevoel van onmacht, boosheid én verdriet.

Heb ik zelf nog iets te zeggen en te vinden over hoe het nu met mij gaat? Het is al lastig genoeg om alles voor mijzelf op een rijtje te krijgen en te houden en daarbij om te gaan met de buitenwereld.

Op dit moment ben ik nog ziek, veel pijn en andere klachten en extreme vermoeidheid na 2 uurtjes activiteit,  het volgens mij normale patroon voor de maanden na een chemo-kuur.

Moet ik dan mijn A-viertjes met al mijn klachten op de voordeur hangen of aan een bord om mijn nek? Zal ik dan maar niet zo vrolijk zijn en dus niet meer zeggen dat het best goed gaat als ik een goede dag heb gehad? Zal ik mij dan maar niet meer buiten laten zien en minder gaan eten zodat mijn gezicht weer bleekjes en ingevallen en ziek eruit ziet?

Of er wel of geen vakantiedagen worden afgeschreven is voor mij van secundair belang maar het gaat om het feit dat achter mijn rug om beslissingen worden genomen over hoe mijn gezondheid er op dit moment uit zou zien.  

Die onmacht maakt veel emoties los en om dan dit op een zakelijke manier te kunnen blijven benaderen in de communicatie naar de bedrijfsarts en het werk is heel lastig (en leerzaam - achteraf?) voor mij.