Tja

Tja, dat valt toch een beetje tegen.
Na de blije dagen met het goede vooruitzicht dat de laatste kuur in aantocht is valt de praktijk van alle dag toch nog niet mee.
Dinsdag was een blije kuurdag en woensdagochtend na een vroege vergadering op het werk ook nog de hele ochtend op een prettige manier wat zaken rondom de uitslag van het eindexamen besproken.
Met een rood dexa hoofd weliswaar maar nog steeds met het blije gevoel dat inmiddels de laatste kuur in mijn lichaam aan het werk gaat.

Stiekem hoopte ik misschien toch teveel dat de laatste kuur wel zou meevallen en dat ik nu wel gewend zou zijn aan de bijverschijnselen.
Tja, de waarheid heeft mij wel ingehaald nu. De zenuwpijn die ik tijdens de laatste kuren heb gehad lag niet alleen aan de extra injectie maar zeker ook aan de chemostoffen van deze kuur. Vanaf vrijdagochtend zijn er weer wat messenstekers in mijn lichaam actief die het kennelijk niet zo nodig vinden dat ik slaap of redelijk deze kuur kan doorstaan.

Alle gekheid op een stokje; ik baal er wel weer stevig van dat de pijn mij nu weer een aantal dagen in zijn greep zal houden. Pijnstillers zijn hier bijna niet tegen te slikken; ook internet geeft geen oplossingen dus het is maar weer proberen deze dagen zo goed mogelijk door te komen. Toch maar paracetamol om de paar uur; dan weer liggen, dan weer zitten, dan weer beetje door de tuin lopen, dan weer mopperen, dan weer een paar tranen.
Af en toe heb ik gewoon geen zin en energie meer om verder te kijken dan dit moment.

Maar ik weet ook dat dit na dinsdag weer anders zal zijn, dus nog even doorduwen.