Nog steeds heel blij in mijn hoofd dat er geen volgende kuur meer hoeft te komen, niet meer opladen voor weer een shotje van dat vieze goedje.
Die gedachte is nog steeds heel erg fijn en prettig, na een halfjaar leven van kuur naar kuur nu even niets.
Nou ja niets; sorry daar ga ik toch weer hahahaha.
Want voorlopig zijn de bijverschijnselen van de kuren nog niet uit mijn lichaam verdwenen.
Opsommen zal ik ze niet, dat heb ik de afgelopen maanden wel al af en toe gedaan dus laat ik dat maar achterwege laten deze keer; maar dat het nog niet meevalt..................
Ik had ergens gehoopt dat de lastige weken wel veel korter zouden duren maar helaas nu na twee weken is er nog niet veel te merken van een herstel.
Het blijft lastig maar toch probeer ik heel erg bij het moment te blijven, ook bij de waarheid van dit moment.
En dat is dat weliswaar de kuren zijn afgelopen; de tastbare chemo's niet meer nodig zijn maar dat de gevolgen van de chemo's nog helemaal niet zijn verdwenen.
Zoals de artsen in het ziekenhuis ook tegen mij zeggen (mij daar zelfs herhaaldelijk voor waarschuwen) : de kuren hebben een half jaar geduurd en in deze periode zijn een heleboel dingen in je lichaam afgebroken en je zult minimaal weer een half jaar nodig hebben om terug te keren naar de positie waaruit je vertrok.
Gelukkig niet meer met de tumor en hopelijk ook niet meer met de foute cellen in mijn lichaam maar ook de rest van mijn lichaam is aangetast en zal zich nu met kleine stapjes weer moeten gaan herstellen.
Dag voor dag, ding voor ding dus nog maar steeds weer toepassen op mijn dagen. Loslaten nog steeds van verwachtingen van mijzelf en van anderen en het echt doen met wat het is.
Gelukkig horen daar ook de fijne dingen bij zoals het genieten van de tuin, mijn bakjes met groenten die het prima doen, een wandeling, gezellig bijkletsen met vriendinnen en met een open serre raam 's avonds de vogels horen fluiten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten