De vlag mag uit

De vlag mag uit vandaag omdat................
het drie weken na de vorige kuur is en ik vandaag NIET hoef;
niet naar het ziekenhuis hoef voor een volgend shotje chemo; niet meer de bijwerkingen van een nieuwe chemo hoef te verwerken en mij dus alleen maar bezig hoef te houden met de "restjes" van de 8 chemokuren die al weer "lang" geweest zijn.

Echt voor mij/ons een feestdag vandaag, vrolijk in mijn hoofd hierdoor en dat is heel veel waard.
Ik heb nog net niet echt de vlag buiten gehangen of slingers opgehangen in huis, het gevoel in ons hoofd is al voldoende.

Een feestmaal of taart heeft wel even als idee door mijn hoofd gespookt maar toch nog maar niet gedaan. Ludo is geen "taartenmens", Geert heeft keelontsteking en ligt met koorts op bed en mijn smaak is nog dusdanig vies dat lekker eten of een lekker gebakje toch nog niet aan mij besteed zijn.

Houden we dan maar tegoed; kunnen Bart en Thijs daar een andere keer ook van meegenieten.

Twee weken verder

Twee weken verder; na de laatste kuur.
Nog steeds heel blij in mijn hoofd dat er geen volgende kuur meer hoeft te komen, niet meer opladen voor weer een shotje van dat vieze goedje.
Die gedachte is nog steeds heel erg fijn en prettig, na een halfjaar leven van kuur naar kuur nu even niets.

Nou ja niets; sorry daar ga ik toch weer hahahaha.
Want voorlopig zijn de bijverschijnselen van de kuren nog niet uit mijn lichaam verdwenen.
Opsommen zal ik ze niet, dat heb ik de afgelopen maanden wel al af en toe gedaan dus laat ik dat maar achterwege laten deze keer; maar dat het nog niet meevalt..................
Ik had ergens gehoopt dat de lastige weken wel veel korter zouden duren maar helaas nu na twee weken is er nog niet veel te merken van een herstel.

Het blijft lastig maar toch probeer ik heel erg bij het moment te blijven, ook bij de waarheid van dit moment.
En dat is dat weliswaar de kuren zijn afgelopen; de tastbare chemo's niet meer nodig zijn maar dat de gevolgen van de chemo's nog helemaal niet zijn verdwenen.
Zoals de artsen in het ziekenhuis ook tegen mij zeggen (mij daar zelfs herhaaldelijk voor waarschuwen) : de kuren hebben een half jaar geduurd en in deze periode zijn een heleboel dingen in je lichaam afgebroken en je zult minimaal weer een half jaar nodig hebben om terug te keren naar de positie waaruit je vertrok.
Gelukkig niet meer met de tumor en hopelijk ook niet meer met de foute cellen in mijn lichaam maar ook de rest van mijn lichaam is aangetast en zal zich nu met kleine stapjes weer moeten gaan herstellen.

Dag voor dag, ding voor ding dus nog maar steeds weer toepassen op mijn dagen. Loslaten nog steeds van verwachtingen van mijzelf en van anderen en het echt doen met wat het is.

Gelukkig horen daar ook de fijne dingen bij zoals het genieten van de tuin, mijn bakjes met groenten die het prima doen, een wandeling, gezellig bijkletsen met vriendinnen en met een open serre raam 's avonds de vogels horen fluiten.

Tja

Tja, dat valt toch een beetje tegen.
Na de blije dagen met het goede vooruitzicht dat de laatste kuur in aantocht is valt de praktijk van alle dag toch nog niet mee.
Dinsdag was een blije kuurdag en woensdagochtend na een vroege vergadering op het werk ook nog de hele ochtend op een prettige manier wat zaken rondom de uitslag van het eindexamen besproken.
Met een rood dexa hoofd weliswaar maar nog steeds met het blije gevoel dat inmiddels de laatste kuur in mijn lichaam aan het werk gaat.

Stiekem hoopte ik misschien toch teveel dat de laatste kuur wel zou meevallen en dat ik nu wel gewend zou zijn aan de bijverschijnselen.
Tja, de waarheid heeft mij wel ingehaald nu. De zenuwpijn die ik tijdens de laatste kuren heb gehad lag niet alleen aan de extra injectie maar zeker ook aan de chemostoffen van deze kuur. Vanaf vrijdagochtend zijn er weer wat messenstekers in mijn lichaam actief die het kennelijk niet zo nodig vinden dat ik slaap of redelijk deze kuur kan doorstaan.

Alle gekheid op een stokje; ik baal er wel weer stevig van dat de pijn mij nu weer een aantal dagen in zijn greep zal houden. Pijnstillers zijn hier bijna niet tegen te slikken; ook internet geeft geen oplossingen dus het is maar weer proberen deze dagen zo goed mogelijk door te komen. Toch maar paracetamol om de paar uur; dan weer liggen, dan weer zitten, dan weer beetje door de tuin lopen, dan weer mopperen, dan weer een paar tranen.
Af en toe heb ik gewoon geen zin en energie meer om verder te kijken dan dit moment.

Maar ik weet ook dat dit na dinsdag weer anders zal zijn, dus nog even doorduwen.

"De laatste"

Vandaag de "laatste".

En ja hoor, dan ineens is het toch zover, vandaag de laatste, 8e chemokuur.
Het is net zoals het gaat met toeleven naar een vakantie; je bent een tijdje bezig geweest met de voorbereidingen en hebt er heel veel zin in maar de tijd lijkt maar niet op te schieten.
Maar ineens sta je dan 's morgens met je koffers in je hand en trek je de deur achter je dicht om echt weg te gaan.

Zo'n gevoel heb ik ook na afgelopen vrijdag. De controles in het ziekenhuis, gesprek met de arts, de bloedwaarden waren goed dus definitief de afspraak voor de chemo op dinsdag, vandaag dus.
Ineens praat iedereen over "de laatste" en is het dus zover.
Toch beetje een raar idee dat dit voor mij nu ook zo is. Ik heb diverse andere vrouwen uit het go fit groepje al zien stoppen omdat zij de laatste kuur gehad hebben en dit leek steeds voor mij nog zover weg maar nu is het ook voor mij gelukkig zover.

Appjes en telefoontjes die ik krijg uit het gofit groepje en van anderen die het ook door hebben dat het de laatste keer is; Super! en versterkt mijn blije gevoel dat ik er sinds vrijdag ook over heb.

Stiekem zeggen Ludo en ik nu steeds; het is voorbij en de weg naar boven is weer ingeslagen. Natuurlijk moet ik nog wel "even" de komende weken de chemo stoffen hun werk laten doen en zal er nog wel iets van energie afgebroken worden en ik mij niet heel fit voelen; maar ik denk dat het toch wel iets gemakkelijker te dragen zal zijn. (nou ja die hoop heb ik tenminste)

Maar voor vandaag heb ik in ieder geval een blij gevoel en ik doe het toch nog steeds met mijn spreuken : Dag voor dag en ding voor ding!