En nu verder

En nu verder..........

Donderdag, de tweede operatie. Zo ben je nog nooit voor iets vervelends voor jezelf in het ziekenhuis geweest, zo lig je er dus binnen 2 weken voor de tweede keer met een operatie jasje aan. Verpleegkundigen die je herkennen, rare gewaarwording.
Operatie was om half vijf; de plastisch chirurg heeft zijn best gedaan en het is gelukt om de expander er wel in te laten zitten, maar het litteken is wel veel groter geworden. Voor mij maakt dit echter nu niets uit, als de wond dit keer maar wel goed gaat genezen.

Jammer genoeg heb ik de morfine van de eerste keer nu niet gekregen dus ik werd niet zo blij en vrolijk wakker. Echt wakker worden lukte ook niet dus maar snel besloten om toch de nacht te blijven. Ook gemakkelijker omdat vrijdagmiddag tenslotte de afspraak met de oncoloog gepland stond.
Vrijdagochtend, na een nacht niet slapen, kwam Annelies gezellig kletsen met wat tijdschriften en lekkers.

Best gespannen aan het eind van de middag naar de oncoloog. Gespannen voor de uitslag maar toch ook nog van slag van de operatie merkte ik.
De uitslag; weer zoals steeds een ja/nee verhaal; een wel/niet; zoals eigenlijk steeds vanaf het begin al is geweest. Er zit iets, maar of het kwaadaardig is? De biopt gaf wel/niets iets aan; de tumor is niet groot maar....
Maar de uitslag van nu dus: Goed nieuws de tumor is helemaal verwijderd, er is niets achtergebleven.
In de klieren zijn geen kankercellen gevonden maar.................men raadt een chemokuur en daarna hormoontherapie wel aan omdat het een hormoongerelateerde tumor blijkt te zijn die redelijk snel groeit.

Al in de eerste gesprekken vooraf aan de operatie is gezegd dat dit waarschijnlijk het scenario zou kunnen zijn..........alleen hoop je natuurlijk ook dat een operatie alleen voldoende is. Maar niet dus.
Woensdag a.s. hebben we een gesprek met de internist die de chemokuur in gang gaat zetten en dan horen we meer.
De onzekerheid naar de uitslag was bij ons heel groot, en eigenlijk hoop je dan bij het gesprek "alles" te horen en te weten maar dat kan natuurlijk niet. De oncoloog gaf dat trouwens ook wel heel goed aan; hij vertelt zijn bevindingen in het eerste gesprek en zegt daarbij ook dat alles in stapjes zal gaan omdat je niet ineens het hele verhaal kunt vertellen, laat staan onthouden.

Stap voor stap alle informatie laten komen, stap voor stap de stappen nemen die je moet nemen, stap voor stap de dingen doen die je moet doen en pas aan het eind van alle stappen heb je alle kennis en informatie.
Voor mij, die alles onder controle wil houden, is dit wel lastig, maar het kan niet anders en dat zie ik ook wel in. Ik kan nu nog niet weten hoe ik mij over een half jaar voel en wat ik daarin allemaal ben tegengekomen!
De stap voor stap theorie, zoals ik deze maar zal noemen, heb ik tenslotte de laatste maand ook steeds zelf al gedaan, per dag kijken wat ik doe en hoe en eigenlijk bevalt mij dat ook het beste, al dwalen je gedachten natuurlijk ook wel eens af naar verder in de tijd. Maar gelukkig niet zo dat ik mij daar in laat meesleuren.

Per dag kijken, ik blijf het doen. Ook op vrijdag dus eerst maar lekker naar huis. Thijs en Rianne waren thuis en bezig met eten koken; Geert had de boodschappen gedaan; Bart toonde zijn interesse; een leuk pakje met warme sokken van pap en mam lag in de brievenbus. Appjes van vele anderen die vragen hoe het gaat; Heerlijk thuiskomen.

De komende dagen  herstellen van de operatie en hopen dat de wond nu wel voorspoedig herstelt en dan woensdag het volgende stukje informatie tot ons nemen.