Wachten, niet eten, net nu ik weer wat was aangekomen; nou ja het weekend maar lekker voor me laten koken door de mannen.
Ik moet mij om drie uur melden in het ziekenhuis; dus de operatie zal wel rond 17.00 uur zijn denk ik. Afwachten of ik een nacht moet blijven; maar dat maakt mij eigenlijk niet zo heel veel uit.
Afwachten wat de plastisch chirurg er weer van kan maken; dit is wel spannend nu vind ik. Voor de eerste operatie was ik daar eigenlijk niet zo mee bezig, daarbij was het belangrijkste dat de plek werd weggehaald maar ik merk dat ik nu al weer meer hecht aan het feit hoe mijn borst er na de operatie toch weer uit komt te zien en of er genoeg huid is om iets mee te doen.
Nu ik al twee weken letterlijk heb gevoeld wat het is om je lichaam te voelen met de ongemakken van een wond, hoe je dat beperkt in je bewegingsvrijheid, je niet lekker kunt zitten en helemaal niet ontspannen kunt liggen, zie ik daar nu wel weer tegenop om weer "opnieuw" te moeten beginnen. Niet teveel aan denken maar, misschien valt het wel mee.
En dan weer wachten op de uitslag van de oncoloog op vrijdag; ook een afspraak aan het eind van de dag. Nu weet ik weer waarom ik altijd afspraken bij de tandarts zo vroeg mogelijk op de dag maak, dan ben je er na het ontwaken snel vanaf, haha.
Maar wachten kan ook leuke kanten hebben. Helaas kan ik het wachten niet verkorten door veel te gaan wandelen, want nu merk je dat je met iedere stap die je zet je hele lichaam beweegt en dus ook de wond. Rustig aan en eventjes naar buiten kan wel, maar het stukje naar de supermarkt (met Geert als boodschappendrager) is toch wel het uiterste op dit moment. Fietsen of autorijden mag/kan nog niet dus dan zit je wel veel binnen.
Stilzitten is lastig voor mij; maar de slogan van mijn vader is altijd: bewegen, bewegen, bewegen ; daar is hij al 88 mee geworden, dus dat doe ik dan maar in huis.
Ik ben mijn kledingkast maar eens doorgegaan en kwam daar dingen tegen die ik eigenlijk niet meer draag en dacht: lekker de frustratie eruit door erin te gaan knippen.
Spijkerrokje "opgeleukt", met stukjes stof ertussen en een vestje afgeknipt, de band er opnieuw opgezet en nu is het een kort vestje geworden.
Lekker fröbelen; daar word ik ook blij van.
1 opmerking:
Dag Ellen, het is vrijdagnamiddag nu.......ik hoop op positief nieuws! Toos
Een reactie posten