Oud jaar

Oud jaar

Al weer een oud jaar.
Ik ben blij dat ik het jaar kan uitluiden; voelde als een lastig jaar.
 

Lastig om het leven op de rit te krijgen.
Komt dit omdat ik ouder word en dus meer te maken krijg met allerlei ongemakken waar je bij stil (moet) staan? Komt dit nog door het borstkanker verhaal en alle daar nog aanklevende gevolgen? Komt dit door het zwarte gat waarin ik heb gezeten?
Maar niet alleen voor mijzelf vond ik het een lastig jaar maar ook bleek dit te zijn voor veel mensen om mij heen. Hoe om te gaan met tegenslagen, ziekte en omstandigheden waarop je geen invloed hebt. Lastig.

 

Voor mijzelf hoop ik in ieder geval het nieuwe jaar beter te beginnen. Het stoppen met het hormoonmedicijn Tamoxifen werkt tot nu toe voor mij positief, in ieder geval op mijn gemoed. Wat het in mijn lichaam doet nu ik geen extra "bescherming" meer slik, tja dat weet ik niet. In januari in het ziekenhuis maar verder bespreken wat de beste weg is. Wat ik wel nu weet is dat ik dat zwarte gat niet meer in wil!!

We luiden het oude jaar uit op Terschelling; genieten van het strand, de duinen, het wad en lekker buiten zijn.




Ik wens iedereen een heel fijn en gelukkig 2017, zorg goed voor jezelf en geniet van de mooie dingen in het leven!

      

        

Knutselen

Even knutselen betekent vandaag de schapenwol kaarden en klaarmaken om te spinnen.

Lekker bezig geweest!

November

November

Ik kan even niets anders verzinnen als titel van dit nieuwe bericht. Mijn hoofd staat niet stil, kan geen rust vinden nadat ik vandaag hoorde dat de zoon van een collega ernstig ziek is. Kanker, wat een ........ ziekte; zomaar een jong iemand in zijn greep nemen en een leven zo overhoop gooien.

Het doet mij maar weer eens opnieuw beseffen dat we echt in het hier en nu moeten leven, vandaag doen wat je wilt en kunt doen en niet uitstellen.

Het voelt raar om nu te beginnen over onze vakantie naar Vietnam en daar een paar foto's van te laten zien.
Maar als ik hoor hoe krachtig de jongen de dag van vandaag heeft opgepakt en bezig is nu zijn dagen nuttig en zoals hij wil, in te vullen, wil ik ook laten zien dat wij genieten van de dingen die wij nu kunnen doen.

Zijn kracht is een voorbeeld van hoe wij misschien wel iedere dag zouden moeten leven; maak het mooi, sta stil bij alles waar je van kunt genieten, gun elkaar de ruimte die dingen te doen die belangrijk voor je zijn.

Zonnetje

Zonnetje

Na een drukke week, gezellig vrijdag ochtend bijkletsen met twee vriendinnen, de middag gewoon verder "vrij" genomen.  Te moe voor klusjes in huis, de stofzuiger gewoon laten staan en heerlijk in de tuin zitten spinnen.

Even bijpraten

Even bijpraten.

Na het laatste bericht waarmee ik mijn vorige blog afsloot, nu even bijpraten.

Eerste behandeling (vorige week) i.v.m. de poliepen was behoorlijk lastig, je ligt daar tenslotte in een niet zo heel comfortabele positie. Aangezien de poliep te groot bleek om weg te kunnen halen tijdens één consult vandaag de volgende afspraak. Het belangrijkste is dat de poliep goedaardig is dus tja toch een opluchting en vandaag is alles gelukkig wel weggehaald kunnen worden.

Bont en blauw en beurs van binnen, maar ja dat herstelt wel weer. Ook dit dus goed kunnen afsluiten. Er blijkt wel een groot verband tussen het ontstaan van poliepen en het middel dat ik tegen borstkanker moet slikken; maar goed alert zijn op pijn en bloedingen dat is de beste manier om dit in de gaten te houden.

Aangezien ik dit weekend dus geen grote bewegingsvrijheid had lekker bij dit mooie weer in de tuin een heerlijk broodje en met mijn eigen gesponnen wol aan het breien. Word ik blij van!

En natuurlijk; nog veel belangrijker; onze Bart is afgestudeerd. Een mooi afstudeerproject en presentatie waarmee de HvA hem zal nomineren voor een landelijke prijs.
Eer naar werken, dat is zeker!

Vakantie

Vakantie

Na een heel intensieve en drukke periode tussen april en juli met veel werken en toch wel heel erg mijn energie moeten gebruiken om "staande" te blijven kwam heerlijk de vakantie.

De plannen waren mooi; een 4wd gehuurd om de binnenlanden van IJsland te ontdekken.
In 2009 hebben we samen met de jongens het "buitenrondje" IJsland gedaan; daar ontzettend van genoten. Met die camper mochten we niet het binnenland in en tja dat wilden we wel heel graag.

De jongens hadden allemaal hun eigen plannen dus dat kwam goed uit.
Op 5 augustus vertrokken en de auto opgehaald en heerlijk gaan rijden.
(zoals gebruikelijk hahaha Ludo de eerste 50km en daarna ik........, en Ludo kijken, navigeren, stop roepen voor foto's)

Was het mooi?

Nee...... schitterend; en bijna niet in woorden te beschrijven; zoveel verschillende soorten landschappen; woestijn, lava, groen, uitzichten, bergen, heuvels, geo velden.

Een kleine impressie van wat we allemaal tegengekomen zijn; 

wil je meer zien? kom maar langs.

De vakanties was dus heel erg fijn met jammer genoeg toch wel een kleine lastige ondertoon. Op de eerste dag van de vakantie kreeg ik last van vaginale bloedingen, in de vakantie naar een huisarts geweest die mij medicijnen heeft voorgeschreven zodat ik de vakantie in ieder geval wel heb kunnen afmaken.

Thuis direct via huisarts een afspraak gemaakt in het ziekenhuis en daar is gebleken dat ik poliepen in mijn baarmoeder heb. Nu moet onderzocht worden of deze goed- of kwaadaardig zijn; uitslag daarvan krijg ik volgende week dinsdag.

Lastig? Ja eigenlijk wel want de twijfel en angst keert toch wel een beetje terug - maar zoals een lieve vriendin gisteren tegen mij zei : zolang niet duidelijk is dat het negatief is, is het positief! Zo'n fijne uitspraak dus daar houd ik mij aan vast. Volgende week dinsdag weten we meer.

Door het bloedverlies kan ik de deur niet uit; ik hoop dat ik vrijdag wel naar het afstuderen van Bart kan in Amsterdam.

Nog actief?

Ben ik nog actief op het moment en zo ja, op welk gebied?
Het is even stil geweest op mijn blog. Te actief geweest met andere zaken en veelal geen inspiratie en/of energie meer om mijn blog bij te houden.

Waar ben ik druk mee geweest. Met vooral het opbouwen van het werkritme weer. Vanaf januari weer voor 100% aan het werk wat heel veel energie vergt. Daaromheen de gewone zaakjes regelen, huishouden, boodschappen, vader, jongens, man, fysio, wandelen en proberen te slapen.

Sommige dingen gaan heel goed maar andere dingen zijn toch nog wel lastig. Blijvende of misschien nog slepende lichamelijke ongemakken. Nog achterblijvende concentratie en geheugen maken dat alle "gewone" dingen als werken en wat ik hierboven al benoemd heb, toch heel veel energie vergen.
Niet dat ik het niet leuk vind maar mijn hoofd en lichaam zitten er wel vol van.

Het is lastig onder woorden te brengen wat het precies is, maar ik ben er inmiddels wel achter dat ik ervoor moet zorgen dat ik voldoende rust en ruimte creëer.

Lastig misschien soms voor mijn omgeving; het gaat er niet om dat ik iemand niet om mij heen wil hebben of niet wil zien of niets mee wil doen maar vooral om de ruimte die ik kennelijk nog nodig heb, letterlijk en figuurlijk om processen te verwerken.
Het vastzitten aan afspraken; het moeten van zoveel dingen; het benauwd mij heel erg.

Dat is wat ik wel voel; het verwerkingsproces van afgelopen jaar, het accepteren van mijn lichaam dat niet eigen is; wat en wie ben ik dan nu wel; onbewust beïnvloedt dit mij nog heel erg en daarvoor zou ik eigenlijk tijd, rust en ruimte willen hebben.

Alhoewel, moet ik daarvoor dan alleen zijn? in een hutje op de hei of aan het strand? Soms denk ik van wel maar ook vaak van niet en heb ik juist weer behoefte om dingen met andere te delen. Misschien is het rust vinden in de tijd een goede weg.

Rust vinden door te spinnen - ik heb weer een hele zak met mooie wol; lekker wassen in de tuin, drogen in de zon, spinnen en dan iets leuks ervan maken.

Of misschien toch maar de tijd z'n ding laten doen en mijzelf die tijd gunnen.

Bezig

Bezig, zoals iedereen in deze drukke wereld.

Het werken heb ik weer volledig opgepakt. Fijn om te doen, fijn om weer dingen te organiseren en te regelen, ik heb er wel echt weer plezier in.
Het is wel fijn dat het nu nog niet de drukste periode van het jaar is en ik nog niet op vijf dagen hoef te werken. Concentratie en geheugen gaan al best wel goed al merk ik toch nog wel duidelijk verschillen met "vroeger".
Ik merk ook nog wel, na het werken op de maandag en dinsdag heb ik de woensdag echt nodig om weer energie bij te tanken. Ik moet dan ook niet veel plannen en alleen het huishouden en de boodschappen doen en lekker in huis rommelen en vooral ook "blijven zitten".

Ja, blijven zitten, rustig een kopje thee drinken en niet tussendoor nog even dit of even dat; dus echt die dag gebruiken om rust te hebben.
Daarna weer op donderdag werken, vrijdag fysio en de weekend "beslommeringen".

Het hele proces van opknappen, weer meer energie krijgen is toch een proces wat je "overkomt". Een aantal dingen zijn te beredeneren maar ook veel dingen niet.
Ik weet dat mijn energie nog niet terug is op het niveau wat ik gewend was, dat kost nog herstel tijd; dat is een duidelijk gegeven. Mijn lichaam is voor altijd veranderd en voelt nooit meer zoals mijn vertrouwde lichaam; dat moet nog wennen.
Het voelt voor mij echt zo dat alles is veranderd, niet op alle gebieden heel extreem maar toch wel anders; en dat kost mij op dit moment ook heel veel energie - die dan (zoals de fysiotherapeut ook zegt) niet kan gaan naar de herstel van je conditie, je energie kan maar aan één ding tegelijk werken.

Mijn "hoofd" was vorig jaar veel gemakkelijker in de stand van positief denken te zetten, dat ging bijna automatisch, ergens kwam toch die kracht? vandaan.
Nu kost mij dat heel veel meer moeite.
Het is zo lastig om dit ook aan de "buitenwereld" te laten weten; ik weet ook niet waar die wil van mij vandaan komt om dat te laten weten. Ik denk dat ik iedereen wil vertellen dat het best wel goed gaat met mij maar dat ik nog wel op zoek ben naar mijn "ik".
Genoeg hierover!

Ben ik nog aan het knutselen?
Ja hoor, een beetje wel.