Dat mijn botten zo'n zeer doen dat ik er nachten niet van slaap?
Dat alles wat ik eet of drink zo ontzettend vies is en dat ik daar van baal?
Dat ik met mijn gedachten veel bij mijn moeder en mijn vader ben maar dat ik zo weinig kan doen?
Dat mijn energie nu duidelijk veel minder wordt?
Dat ik nog nooit zo moe ben geweest?
Dat velen zeggen dat ik er zo goed uitzie?
Dat ik last heb van die expander en niet goed weet wat ik er nu mee wil?
Dat ik ieder moment van de dag voel dat mijn lichaam reageert op de chemo en dat alle organen protesteren?
Dat het soms lijkt dat ik zo fit ben maar ook afspraken moet afzeggen omdat mijn energie op is?
Dat ik daarin keuzes moet maken die soms heel lastig zijn?
Dat ik zo'n zin heb in een lekker smakende pizza?
Dat ik bij gofit zo duidelijk minder kracht heb?
Dat ik om niets kan huilen?
Dat ik positief wil blijven denken maar dat dit wel veel energie kost?
Dat ik geen idee heb wanneer ik weer energie heb om alle gewone dingen te doen of te gaan werken?
Dat ik ondanks dat het er "nog maar" twee zijn toch opzie tegen de volgende chemo's?
maar ook :
Dat ik zo trots ben op Ludo en de jongens!
Dat ik blij word van kleine dingen, appjes en gesprekken met mensen, bloemen in de tuin!
Dat ik ook kan blijven genieten van de mooie momenten die er iedere dag toch wel zijn!
Maar er is zoveel meer, niet in woorden te vatten wat mijn traject van borstkanker zo veelomvattend en intens maakt.
1 opmerking:
Wat een mooie slotzin, Ellen! Komt goed!
Toos
Een reactie posten